Amir Parsa Ashkbous

امیرپارسا اشکبوس، متولد ۱۱ آذر ۱۳۸۳، جوانی ۲۱ ساله و اهل تهران بود؛ تک‌پسر خانواده‌، دانشجویی ممتاز و آینده‌دار که دوستان و نزدیکانش او را پسری مهربان، خوش‌قلب و پرانرژی توصیف می‌کنند. او به فوتبال علاقهٔ زیادی داشت و در کنار درس و زندگی دانشجویی، رؤیاهای بزرگی برای آینده در سر می‌پروراند. امیرپارسا دانشجوی رشتهٔ میکروبیولوژی بود و به گفتهٔ نزدیکانش، از دانشجویان ممتاز دانشگاه به شمار می‌رفت. جوانی پرتلاش که آینده‌ای روشن در انتظارش بود و خانواده‌اش امیدهای بسیاری به او بسته بودند. اما در روزهای اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴، او نیز مانند بسیاری از جوانان هم‌نسلش نسبت به آن‌چه در خیابان‌ها می‌گذشت، بی‌تفاوت نماند. پیش از حضور در اعتراضات ۱۸ دی‌ماه، در یک پیام صوتی از کسانی که نسبت به فراخوان‌ها بی‌اعتنا بودند انتقاد کرده و گفته بود: «اگر می‌تونی با لبخند بری توی اون پروتئینی واسه خودت خوراکی، غذا، چیپس، جوجه بخری... ماست بخری، بشینی تو روزی که هم‌سن‌وسال‌های ما قراره برن بیرون بترکن، دستگیر بشن... بری برای خودت عشق‌وحال کنی، اگر غیرتت می‌ذاره؟ برو، تو برو.» او شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ همراه دوستانش در اعتراضات میدان هفت‌حوض نارمک تهران حضور داشت؛ اعتراضی که با سرکوب شدید نیروهای حکومتی مواجه شد. بنا بر گزارش‌ها، امیرپارسا هدف شلیک مستقیم یک تک‌تیرانداز قرار گرفت و گلولهٔ جنگی به گردنش اصابت کرد. دوستانش تلاش کردند جان او را نجات دهند و پیکرش را به بیمارستان الغدیر رساندند، اما او بر اثر خون‌ریزی شدید جان باخت. روایت‌های منتشرشده از آن شب، تصویری تلخ و تکان‌دهنده از سرنوشت او را بازگو می‌کنند. گفته شده پیکر امیرپارسا در حالی که در پتویی آبی با گل‌های صورتی پیچیده شده بود، در حیاط پشتی بیمارستان الغدیر رها شده بود؛ تصویری که در ذهن بسیاری از مردم ماندگار شد. بنا بر گزارش اینترنشنال در روزهای پس از این کشتار ویدئویی از حیاط پشتی بیمارستان الغدیر وایرال شد که در این ویدئوی دردناک مادر امیرپارسا در میان پیکرهای پتوپیچ‌شده و اجساد منتقل‌شده به بیمارستان، در جست‌وجوی فرزندش دیده می‌شود. او با اضطراب و ناباوری میان پیکرها می‌گردد، نام پسرش را صدا می‌زند و می‌گوید «ببخشید پسرم، ببخشید که مادر خوبی برات نبودم». صحنه‌ای که برای بسیاری از ایرانیان به نمادی از رنج خانواده‌هایی تبدیل شد که در آن روزها عزیزان خود را از دست دادند. مرگ امیرپارسا فقط خاموش شدن زندگی یک دانشجو نبود؛ خاموش شدن جوانی بود که می‌خواست آینده‌اش را خودش بسازد، درس بخواند، زندگی کند و تکیه‌گاه پدر و مادرش باشد. اما زندگی او، درست در روزهایی که باید آغاز شکوفایی‌اش می‌بود، با خشونت پایان یافت. لازم به ذکر است پدر امیرپارسا سال‌ها در مجموعه‌های پتروشیمی و نیروگاهی کار کرده بود، اما پس از جان‌باختن تک‌فرزندش، مجوز ورود او به محل کار لغو شد و اجازهٔ ادامهٔ فعالیت به او داده نشد. به این ترتیب، خانواده‌ای که داغ از دست دادن تنها فرزند خود را بر دوش می‌کشید، هم‌زمان با فشارهای دیگری نیز روبه‌رو شد و پدر خانواده علاوه بر سوگ فرزند، کار و معیشت خود را نیز از دست داد.