Paria Ghalavand

دخترهای لر را با استواری‌شان می‌شناسند؛ با همان لبخندی که میان سختی‌ها خاموش نمی‌شود و با امیدی که حتی روزهای تلخ را تاب می‌آورد. پریا قلاوند، دانشجوی ۲۳ ساله و دختر لُر اهل اندیمشک خوزستان، از همان جنس بود. نزدیکانش می‌گویند هر کس ساعتی کنارش می‌نشست، سهمی از شادی و مهر او با خود می‌برد؛ دختری که حضورش حال آدم‌ها را بهتر می‌کرد. از پریا اطلاعات زیادی منتشر نشده است، اما همان ویدئوهای کوتاهی که از او در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شده، تصویری روشن از شخصیتش به جا گذاشته‌اند؛ دختری که با لبخند می‌رقصد، می‌خندد و سرشار از شور زندگی است. تصویری که با روایت نزدیکانش هم‌خوانی دارد؛ دختری مهربان، امیدوار و پر از انرژی. پریا در پرند استان تهران زندگی می‌کرد. شامگاه نوزدهم دی‌ ۱۴۰۴، مانند بسیاری از جوانان آن روزها، از خانه بیرون رفت و در اعتراضات آن شب حضور یافت. براساس روایت شاهدان عینی، تک‌تیراندازی که بر بام ساختمانی نیمه‌ساز مستقر بود، ابتدا با لیزر او را نشانه گرفت و سپس شلیک کرد. همان یک گلوله، زندگی پریا قلاوند را پایان داد. در فرهنگ لر، داغ دختر، داغی است که تا سال‌ها از خانه بیرون نمی‌رود. می‌گویند وقتی دختری از ایل می‌رود، انگار بخشی از روشنایی خانه خاموش می‌شود. برای خانواده و نزدیکان پریا نیز، آن لبخندها، خنده‌ها و شور زندگی، به خاطره‌ای بدل شد که هیچ‌چیز جای خالی‌اش را پر نمی‌کند. پریا قلاوند در بهشت زهرا، قطعه ۳۲۷، ردیف ۲۳۳، شماره ۱۲۸ به خاک سپرده شد. مراسم چهلم او در ۳۰ بهمن ۱۴۰۴ برگزار شد. در تیرماه ۱۴۰۵ نیز، هم‌زمان با زادروزش، نزدیکان و فعالان با برگزاری مراسمی، یاد او را گرامی داشتند و ویدئوهای این مراسم در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد. از پریا روایت‌های اندکی باقی مانده است؛ اما همان چند تصویر، چند ویدئو و چند جمله از نزدیکانش کافی است تا او را به یاد بیاوریم؛ دختری که زندگی را با لبخند زندگی می‌کرد و نامش در حافظه دوستدارانش ماندگار شد.