Mostafa Hozchi

مصطفی حوضچی، 34‌ساله، فوق دیپلم، مجرد، اهل و ساکن شهر ری تهران بود. او ورزش را به‌طور حرفه‌ای انجام می‌داد و در رشته‌ی بدن‌سازی فردی شناخته‌شده بود. او همچنین در تلاش برای اخذ مدرک مربیگری بدن‌سازی از فدراسیون بدن‌سازی بود. مصطفی همچنین کوه‌نورد بود. خواهرش درباره‌ی او در پستی در اینستاگرام نوشته: «تو عاشق کوه بودی، عاشق سکوت قله‌ها، هوای پاک طلوع خورشید از دل ابرها و مسیرهایی که فقط با صبر و استقامت به پایان می‌رسیدند.» به گفته‌ی او، مصطفی هر بار کوله‌ی خود را آماده می‌کرد، به همه ثابت می‌کرد…

مصطفی حوضچی، ۳۴‌ساله، فوق دیپلم، مجرد، اهل و ساکن شهر ری تهران بود. او ورزش را به‌طور حرفه‌ای انجام می‌داد و در رشته‌ی بدن‌سازی، فردی شناخته‌شده بود. او همچنین در تلاش برای اخذ مدرک مربیگری بدن‌سازی از فدراسیون بدن‌سازی بود. مصطفی همچنین کوه‌نورد بود. خواهرش درباره‌ی او در پستی در اینستاگرام نوشته: «تو عاشق کوه بودی، عاشق سکوت قله‌ها، هوای پاک طلوع خورشید از دل ابرها و مسیرهایی که فقط با صبر و استقامت به پایان می‌رسیدند.» به گفته‌ی او، مصطفی هر بار کوله‌ی خود را آماده می‌کرد، به همه ثابت می‌کرد که هیچ قله‌ای با آرزو فتح نمی‌شود؛ بلکه باید برایش جنگید، باید خسته شد، زمین خورد، دوباره برخاست و قدم به قدم ادامه داد. او از تلاش‌های مصطفی برای رسیدن به اهدافش می‌گوید و اینکه با امید زندگی می‌کرد. او می‌گوید، هر بار که کوه یا قله‌ای می‌بیند، انگار مصطفی آنجاست و به او می‌گوید: «ادامه بده، هیچ قله‌ای دور از دسترس نیست.» مصطفی برای خانواده نماد اراده و پشتکار بود، پسری که قلبی بزرگ داشت و تکیه‌گاه و همدم خواهرش بود. آشنایان و دوستانش او را جوانی لوطی‌صفت، بامعرفت، مهربان، شجاع و باوجدان توصیف می‌کنند که همواره پشت اطرافیانش بود؛ همچنین از منش پهلوانی، فیزیک بدنی و حضور او در محیط‌های ورزشی یاد می‌کنند. شانزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان خیزش سراسری، شاهزاده رضا پهلوی از مردم ایران درخواست کردند ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه به خیابان‌ها بیایند. تعداد بی‌شماری از مردم به این فراخوان پاسخ مثبت دادند و به خیابان‌ها آمدند؛ مصطفی هم در میان همان مردم بود. او در تاریخ ۱۸ دی‌ماه به جمع مردم معترض پیوست و در همان شب در میدان شهر ری هدف اصابت گلوله‌ی جنگی قرار گرفت و زخمی شد و سپس توسط نیروهای سرکوب بازداشت شد. اما به دلیل عدم رسیدگی پزشکی و خون‌ریزی شدید در بازداشتگاه، جانش را از دست داد. خانواده‌ی مصطفی به مدت ۵ روز از وضعیت او بی‌خبر بودند و در این مدت امید داشتند که او در بازداشتگاه باشد، اما هیچ‌گونه پاسخی از نهادهای امنیتی دریافت نکردند. سرانجام در تاریخ ۲۳ دی‌ماه، خانواده باخبر شدند که مصطفی جانش را از دست داده و پیکر بی‌جان او در کهریزک بوده است. پیکر مصطفی با شماره ۱۲۸۸۲، در میان کیسه‌های سیاهی که جاویدنام‌ها در آن قرار داشتند، به خانواده تحویل داده شد. برای تحویل پیکر به خانواده، شرایطی تعیین شد: پرداخت حق تیر، عدم مصاحبه با رسانه‌های خارجی و عدم اعلام نحوه‌ی کشته‌شدن او. به آن‌ها گفته شد، رعایت نکردن این موارد، بازداشت اعضای خانواده را به همراه خواهد داشت. با وجود تهدیدهای نیروهای سرکوب، مراسم چهلم او با حضور جمعیت زیادی از مردم بر مزارش برگزار شد. در چهلمش، مراسم نمادین عقد ایرانی برگزار شد. در حالی که خواهر مصطفی بر مزار او قند می‌سایید، زنان با کل‌زدن و رقصیدن به یاد جوانی که ازدواج نکرده بود، یاد او را گرامی داشتند. خانواده، همچنین، پرنده‌های سفیدی را به نشانه‌ی آزادگی و پاکی و بی‌گناهی او به آسمان فرستادند.