Yasin Elahi Hassanabadi

یاسین الهی، متولد ۳۰ مهر ۱۳۸۶، جوانی ۱۸ ساله، کُرد، اهل آب‌انار آبدانان و ساکن تهران بود. در حسن‌آباد به‌عنوان فروشنده ابزارآلات کار می‌کرد و از همان سن کم، تلاش می‌کرد روی پای خودش بایستد. نزدیکانش او را پسری مهربان، آرام، خوش‌اخلاق و پرانرژی توصیف می‌کنند؛ نوجوانی که لبخند از صورتش نمی‌رفت و با همه، با احترام و محبت رفتار می‌کرد. علاقه بزرگ یاسین موتور بود. رؤیای داشتن موتور شخصی‌اش را در سر می‌پروراند و تازه شروع کرده بود برای خرید آن پول جمع کند. هر زمان فرصتی پیدا می‌کرد موتورسواری می‌کرد و از بودن در جاده لذت می‌برد. یکی از خاطره‌های شیرین زندگی‌اش، سفر به شمال با موتور پدرش بود؛ سفری که خانواده با خودرو همراهش بودند و یاسین با ذوق، از مسیر، طبیعت و لحظه‌های سفر عکس و ویدئو ثبت می‌کرد. ورزش نیز بخش مهمی از زندگی‌اش بود. در سال‌های نوجوانی کشتی کار می‌کرد و بعدها به بدن‌سازی روی آورد. قدی نزدیک به ۱۹۰ سانتی‌متر داشت و اندامی ورزیده، اما آن‌چه بیش از هر چیز در یاد نزدیکان مانده، مهربانی و قلب بزرگ اوست. گفته می‌شود که دلش برای گربه‌های کوچه می‌سوخت و همیشه به مادرش می‌گفت: «مامان بیشتر بریز، شاید یه نفر باهام خورد.» همین جمله ساده، برای نزدیکانش تصویری روشن از روحیه بخشنده و دلسوز یاسین است. یاسین دو خواهر کوچک‌تر از خود داشت و برای خانواده‌اش عزیز و مایه افتخار بود. از سن کم کار می‌کرد و بخشی از درآمدش را کنار می‌گذاشت تا موتور دل‌خواهش را بخرد. زندگی‌ای که در ذهن داشت، از همین خواسته‌های معمولی و دست‌یافتنی شکل می‌گرفت؛ خواسته‌هایی که فرصت رسیدن به آن‌ها را پیدا نکرد. اعتراضاتی که از اوایل دی‌ماه ۱۴۰۴ با مطالبات اقتصادی آغاز شده بود، در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، پس از فراخوانی برای حضور گسترده مردم در خیابان‌ها، به اوج خود رسید. در تهران و بسیاری از شهرهای دیگر، جمعیت زیادی به خیابان‌ها آمدند و نیروهای جمهوری اسلامی با شلیک گلوله جنگی به سرکوب معترضان پرداختند. یاسین نیز شامگاه ۱۹ دی در فلکه دوم دولت‌آباد شهر ری حضور داشت. حدود ساعت ۹ شب، گلوله جنگی نیروهای جمهوری اسلامی به سینه‌اش اصابت کرد و روز بعد، بر اثر شدت جراحات، جان باخت. پیکر یاسین در آرامستان ابن‌بابویه شهر ری به خاک‌ سپرده شد. چهل روز بعد، آرامستان ابن‌بابویه بار دیگر پر از جمعیتی شد که برای یاد او گرد هم آمده بودند. بسیاری از حاضران پلاکاردهایی با تصویر یاسین و پرچم‌های ایران را در دست داشتند که روی نوار سفید آن‌ها نوشته شده بود: «فرزند ایران». در پایان مراسم، کبوترهایی به آسمان رها شدند و صدای شعار حاضران در فضای آرامستان پیچید. در همان میان، مادر یاسین رو به مزار پسرش ایستاد و گفت: «یاسین جان، من در مقابل تو سجده می‌کنم. تو قهرمان یک ایران هستی.»