Ahmad Reza Ghaderi

احمدرضا قادری، دانشجوی ورودی ۹۹ رشته‌ی مهندسی ساخت و تولید دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل، جوانی ۲۵ساله بود. پنج سال کنار پدرش در تعمیرگاه لوازم خانگی کار کرد. او دست راست و کمک‌حال پدرش بود؛ پدر درباره‌اش گفته بود: «اگر نبود، بیش از نیمی از کارم می‌ماند.» احمدرضا از آن جوان‌هایی بود که زودتر از سنش بار زندگی را فهمیده بود؛ صبح‌ها دانشگاه و درس، و در کنار آن، کار و کمک به پدر. اما چیزی در وجودش بود که از همان کودکی نمی‌گذاشت در برابر آنچه ناحق می‌دید سکوت کند. حرف حق را می‌زد، حتی وقتی می‌دانست ممکن است به ضررش تمام شود. شاید به همین دلیل بود که سال‌ها پیش، وقتی هنوز کودکی بیش نبود، به عمه‌هایش می‌گفت: «من آخرش در راه آزادی ایران شهید می‌شوم و شماها عمه شهید می‌شوید.» آن جمله شاید برای خانواده در آن روزها تنها حرف یک کودک بود؛ جمله‌ای که می‌شد از کنارش گذشت و به حساب خیال‌پردازی‌های کودکی گذاشت. اما سال‌ها بعد، همان جمله در حافظه‌ی خانواده ماند؛ مثل صدایی که از دوردست آمده باشد. صبح ۱۸ دی‌ماه، خانواده تازه از مشهد برگشته بودند. مادر دلش شور می‌زد. می‌دانست قرار است به خیابان برود و از او می‌خواست که تصمیمش را عوض کند. اما احمدرضا پاسخی داد: «مگر شما فقط پدر و مادر هستین؟ دیگران پدر و مادر نیستند؟ مگر خون من رنگین‌تره؟» او رفت. آن شب، احمدرضا در اعتراضات ساری حضور داشت. با شلیک مستقیم ماموران جمهوری اسلامی گلوله‌ای به پیشانی‌اش اصابت کرد و زندگی جوانی که هنوز درسش را به پایان نرسانده بود ناگهان متوقف شد. اما برای خانواده ماجرا همان‌جا تمام نشد. پیکر احمدرضا را سه روز بعد و پس از پیگیری‌های خانواده تحویل دادند؛ سه روزی که برای پدر و مادرش شاید از هر شب و روز دیگری طولانی‌تر گذشته باشد. سه روز چشم‌انتظاری برای پسری که هنوز می‌توانست در خانه را باز کند، وارد تعمیرگاه شود، کنار پدر بایستد و دوباره دست‌هایش را به کار بگیرد. سرانجام، پیکر احمدرضا در آرامگاه معتمدی بابل، به خاک سپرده شد. همکلاسی‌های او نیز آرام نبودند؛ سرشار از خشم و فریاد دادخواهی. دانشجویان دانشگاه نوشیروانی برای احمدرضا نوشتند: «امروز صندلی‌های دانشگاه ما خالی است، اما خالی بودن یک صندلی در میان بقیه معنای دیگری دارد. احمدرضا در میان ما نیست، اما ما دانشجویان دانشگاه نوشیروانی به خون به‌ناحق ریخته‌ی جاویدنام‌مان قسم می‌خوریم یاد او را همیشه و به هر طریقی که بتوانیم زنده نگه می‌داریم. با حضوری‌شدن دوباره‌ی دانشگاه مانند امروز در کنار دیگر دانشگاه‌ها به مبارزه می‌ایستیم و جای‌جای دانشگاه را پر از نام و یاد جاویدنام‌هایمان می‌کنیم که نام آن‌ها، رمز ادامه‌ی راه پیروزی است. اما در این زمان دانشجویان دانشگاه نوشیروانی با اتحاد خود که آن را در گذشته ثابت کرده‌اند، در کنار خانواده‌ی قادری ایستاده‌اند.» نخستین تولد احمدرضا از راه رسید. کیک تولد این بار سیاه بود و بادکنک‌ها سیاه و سفید بودند؛ اما خبری از خود او نبود. جایی که باید خنده‌های یک جوان در آن می‌پیچید، به سوگ نشسته بود. و خانواده، به‌جای آنکه شمع تولدش را روشن کنند، بر سر مزارش رقص سوگ کردند. تولد بود؛ اما صاحب تولد نبود. بادکنک بود؛ اما صدای خنده‌ای نبود. در چهلم احمدرضا، مردم در کنار خانواده‌اش تمام‌قد ایستادند تا بگویند جای خالی او در میانشان خالی نخواهد ماند. آن روز، پیش از آن‌که کبوترهای سفید رها شوند، حرف‌هایی به گوششان گفته شد؛ انگار پرنده‌ها می‌توانستند از مرز زمین بگذرند و پیامی را به جایی برسانند که دست آدمی به آن نمی‌رسد: «وقتی میری تو آسمون، مثل یه کبوتری که از خانواده‌ی قادری پرواز کرده، سلام همه رو به احمدرضا برسون. بگو اینجا دلا خیلی تنگه، اینجا دلا شکسته‌ست. بگو احمدرضا، با هزار آرزو رفتی؛ فقط تو یه کاری کن تا دل خانواده آروم بشه.» بعد، همین دلتنگی به زبان محلی هم راه خودش را پیدا کرد؛ ساده، بی‌پیرایه: «کبوتر، تا آسمون‌ها پرواز کن، خبر ما رو به کوه و بیابون برسون؛ بگو احمدرضای ما داماد شده، دل پدر و مادرش شاد شده. ای کبوتر، بر آسمان بابل پرواز کن...» و بعد، در این لحظه، همه کبوترها را رها کردند. صدای موسیقی در میان جمع پیچید و دست‌هایی که به نشانه‌ی همراهی به ریتم آهنگ می‌زدند، سکوت سنگین سوگ را شکستند. هر دست‌زدن، ادای احترامی بود به خانواده‌ای که داغ فرزندشان را بر دوش می‌کشیدند.