Seyed Mohammad Ebrahimi

من محمد ابراهیمی هستم؛ اهل ساری، ورزشکار و صاحب کافه کوچکی به نام «ملو» در خیابان مهدیه. پدر یک دختر بودم و زندگی‌ام میان خانواده، کار و رفت‌وآمد آدم‌هایی می‌گذشت که به کافه می‌آمدند. کافه ملو محل کسب‌وکارم بود و پاتوق جوانان محله. بخشی از زندگی من با همین مکان شناخته می‌شد؛ با آدم‌هایی که آنجا دور هم می‌نشستند و با فردین قنبری که باریستای کافه بود. کار ما در میان زندگی روزمره شهر جریان داشت؛ پیش از آنکه نام هر دویمان در فهرست جان‌باختگان قرار بگیرد. پنج‌شنبه هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، روزهای فراخوان شاهزاده رضا پهلوی و خیزشی بود که انقلاب شیروخورشید نام گرفت. ساری نیز روزی پرالتهاب را می‌گذراند. از صبح، اعتصاب و تجمع در شهر شکل گرفته بود و نیروهای حکومتی در خیابان‌ها مستقر بودند. با فرارسیدن شب، تیراندازی جان مردم را گرفت. همان شامگاه، در ساری، هدف شلیک مزدوران رژیم جمهوری اسلامی قرار گرفتم و جان باختم. زندگی‌ام، با همه مسئولیت‌ها و پیوندهایی که داشتم، در همان شب پایان یافت. دخترم پدرش را از دست داد و کافه ملو صاحبش را. فردین قنبری نیز در همان شب هدف تیراندازی قرار گرفت. او چند روز در بیمارستان بستری بود و بیست‌وچهارم دی‌ماه بر اثر شدت جراحات جان باخت. از کافه کوچک ما، دو زندگی گرفته شد؛ دو انسانی که تا پیش از آن، همکار بودند و بخشی از روزهایشان را در کنار یکدیگر می‌گذراندند. مراسم تشییع پیکرم در یکی از روستاهای اطراف ساری، زیر تدابیر شدید امنیتی برگزار شد. پس از آن، مقابل کافه‌ام گل گذاشتند. جایی که پیش‌تر محل دیدار و گفت‌وگو بود، به نشانی برای یادآوری نبودنم تبدیل شد. از من عکس‌هایی باقی مانده است، نام یک کافه و خاطره‌ای در ذهن کسانی که مرا می‌شناختند. برای دخترم، این فقدان معنای نزدیک‌تری دارد: نبودن پدر در ادامه زندگی. هیچ فهرست و آماری نمی‌تواند تمام معنای چنین جای خالی‌ای را ثبت کند. من محمد ابراهیمی هستم؛ پدری از ساری، ورزشکار و کافه‌دار. در هجدهم دی‌ماه، در روزهای انقلاب شیروخورشید، با شلیک نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی کشته شدم. نامم را با زندگی‌ام حفظ کنید؛ با خانواده‌ام، کارم و کافه ملویی که بخشی از روزهای من و مردم محله در آن گذشته بود. ثبت حقیقت کشته‌شدن من و فردین، بخشی از حفظ یاد ما و مطالبه پاسخگویی برای جان‌هایی است که گرفته شدند.