Amir Hossein Mohammadzadeh

18-year-old youth team player for Delvarafraz Tehran. Shot directly with bullets by government suppressive forces in Afsarieh area of Tehran. A case was fabricated against him and his body was only handed over to the family on condition of being introduced as a Basij member. His body was forcibly buried by agents in section 42 alongside those killed known as 'martyrs of the 12-day war'.

من امیرحسین محمدزاده هستم، متولد سال ۱۳۸۶؛ نوجوانی که تا پیش از اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، کمتر کسی مرا می‌شناخت و شاید کمتر کسی می‌دانست که نسبت خانوادگی با محسن تنابنده دارم. اما آن‌چه هویت مرا می‌ساخت، نه این نسبت، بلکه رؤیاهایی بود که برای آینده‌ام داشتم. از کودکی عاشق فوتبال بودم. چپ‌پا بودم و پدرم که خود نیز سابقه و علاقه زیادی به فوتبال داشت، از همان سال‌های نخست مرا در باشگاه‌های فوتبال ثبت‌نام کرد. با تلاش و پشتکار، مسیرم را در باشگاه‌های ایرانمهر، نوجوانان پرسپولیس و المپیک ادامه دادم و سرانجام در هجده‌سالگی به تیم جوانان دلوار افراز تهران رسیدم. رؤیای من این بود که روزی به عنوان یک فوتبالیست حرفه‌ای شناخته شوم. به همین دلیل بیشتر ساعت‌های زندگی‌ام را در زمین تمرین، باشگاه بدنسازی و مسابقات می‌گذراندم و تمام توانم را برای رسیدن به آن هدف به کار می‌گرفتم. در کنار فوتبال، تحصیلاتم را نیز ادامه دادم و در رشته مدیریت دانشگاه پذیرفته شدم. زمستان ۱۴۰۴ نخستین ترم دانشگاهی‌ام را سپری می‌کردم که اعتراضات دی‌ماه آغاز شد. هر روز بر گستردگی اعتراض‌ها افزوده می‌شد و با فراخوان ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، بسیاری از مردم به خیابان‌ها آمدند. من نیز در میان آنان، راهی خیابان افسریه تهران شدم. در جریان آن اعتراضات هدف گلوله‌های جنگی قرار گرفتم. اصابت گلوله باعث خون‌ریزی شدیدم شد و سرانجام بر اثر از دست دادن خون فراوان، جان خود را از دست دادم؛ در حالی که تنها هجده سال داشتم و هنوز هزاران آرزو برای آینده در سر می‌پروراندم. پس از کشته شدنم، خانواده‌ام روزهای بسیار سختی را پشت سر گذاشتند؛ روزهایی که دردشان تنها از دست دادن فرزندشان نبود. برای آن‌که بتوانند پیکرم را از نیروهای امنیتی تحویل بگیرند، ناچار شدند مرا بسیجی معرفی کنند و حتی بپذیرند که در قطعه ۴۲، ویژه کشته‌شدگان جنگ دوازده‌روزه، به خاک سپرده شوم. آنان همچنین مجبور شدند در رسانه‌های جمهوری اسلامی حاضر شوند و مطالبی را درباره من بیان کنند که مطابق روایت رسمی حکومت بود، نه آن‌چه حقیقت زندگی و مرگم را روایت می‌کرد. اما هیچ‌یک از این اجبارها نتوانست اندوه خانواده‌ام را کمتر کند. مادرم تنها فرزندش را از دست نداد؛ او تکیه‌گاهش را از دست داد. من در کنار او بودم و به دلیل مشکلات برادرم، بخش بزرگی از مسئولیت مراقبت و همراهی با او را بر عهده داشتم. امروز مادرم و برادرم با جای خالی من زندگی می‌کنند؛ جای خالی پسری که آرزو داشت روزی نامش را در ورزشگاه‌ها فریاد بزنند. من هرگز فرصت پیدا نکردم به رؤیای فوتبالیست مشهور شدن برسم. اما سرنوشت، نام مرا به شکلی دیگر بر سر زبان‌ها انداخت؛ نه به خاطر گل‌هایی که می‌توانستم در زمین فوتبال به ثمر برسانم، بلکه به خاطر جانی که از دست رفت. امروز اگر نامی از من باقی مانده است، امیدوارم با آرزوهایی که برای آینده داشتم، با عشق به زندگی، با تلاش برای رسیدن به هدف‌هایم و با یاد جوانی هجده‌ساله گره بخورد که آینده‌ای روشن پیش روی خود می‌دید.