Shiva Rahimi

هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، تهران نیز مانند بسیاری از شهرهای ایران صحنه اعتراض مردمی بود. خیابان‌ها مملو از شهروندانی شده بود که صدای اعتراض‌شان را بلند کرده بودند. نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی با تمام خشونت و درنده‌خویی خود به خیابان‌ها آمدند. سرکوب، تنها به پراکنده کردن جمعیت محدود نماند؛ گلوله، خشونت و کشتار، پاسخ حکومتی بود که بار دیگر برای حفظ قدرت، جان انسان‌ها را هدف گرفت و بی‌رحمانه خیابان را به میدان تیر تبدیل کرده بودند. شیوا رحیمی، آن روز در محدوده فلکه صادقیه تهران حضور داشت. او با همراه داشتن کیف پزشکی، به مجروحان و آسیب‌دیدگان اعتراضات کمک می‌کرد، همان‌جا هدف شلیک مستقیم قرار گرفت. شش گلوله به بدن او اصابت کرد و جان خود را از دست داد. زنی که در آن لحظات برای نجات جان دیگران تلاش می‌کرد، خود قربانی همان خشونتی شد که مجروحان خیابان از آن گریزان بودند. جان‌باختن شیوا بخشی از سرکوب گسترده اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بود؛ اعتراضاتی که شمار زیادی از شهروندان در جریان آن کشته شدند. شیوا، ۳۵ ساله، مادر بود. دو فرزند داشت؛ پناهِ دو کودک، آغوشی که خانه با بودنش معنا می‌گرفت. گلوله‌ای آمد و میان او و فردای فرزندانش ایستاد. از آن روز، دو کودک ماندند و جای خالی مادری که دیگر در را باز نمی‌کند، صدایش در خانه نمی‌پیچد و دست‌هایش برایشان ناز و نوازش نمی‌آورد. شیوا رفت، اما مادر بودنش تمام نشد؛ در چشم‌های دو فرزندش ادامه دارد، در هر شبِ بی‌مادرانه، در هر تولدی که جای او خالی‌ست و در تمام روزهایی که باید می‌گذشت و نگذشت. هجدهم دی‌ماه، فقط یک مادر را از دو کودک نگرفت؛ کودکی آن دو را هم برای همیشه با خودش برد. پس از کشته‌شدن او، پیکرش به زادگاهش، ساری، منتقل و در گمنامی به خاک سپرده شد. فضای امنیتی حاکم بر روند خاک‌سپاری، مانع از انتشار گسترده جزئیات این مراسم شد. نام شیوا رحیمی به دلیل نقشی که در آخرین ساعات زندگی‌اش بر عهده داشت، در میان روایت‌های مربوط به جان‌باختگان دی‌ماه باقی ماند. او در خیابان، سلاحی در دست نداشت. کیف پزشکی داشت. برای کمک آمده بود. در میان کسانی ایستاده بود که خون از بدن‌شان می‌رفت و تلاش می‌کرد زخمی را ببندد، دردی را آرام کند و شاید جان انسانی را نجات دهد. اما گلوله‌ها به او رسیدند. زنی از ساری، ساکن تهران، که شبی از همان شب‌های سیاه و عزا، نامش توسط مراد ویسی از تلویزیون اعلام شد. شماره ۴۰۷ ایران فرزند ایران و جان‌فدای میهن جاویدنام شیوا رحیمی، ۳۵ ساله؛ تهران عزیز