Mohsen Ebrahimzadeh Hassanjani

«ایران من از تن من واجب‌تر است…» اما حرف کجا و عمل کجا. ایرانِ من، ایرانِ ما، سرزمینِ مادری سرزمین نجیب‌زادگان، سرزمین آزادگان و چه بسیار آزادگانی که نجیبانه جان دادند تا مام میهن از گزند انیران پاک بماند. و عزیز شماره‌ی یک ایران، محسن ابراهیم‌زاده، یکی از قهرمانان این سرزمین بود که تنها سخن نگفت، بلکه گفت و ایستاد پای کلام و آرمانش: «ایرانِ من از تنِ من واجب‌تر است.» جوانی ۳۵ ساله، اهل ساوه، ورزشکار، مربی بدن‌سازی و صاحب باشگاه شخصی خودش. انسانی صاف و زلال که پاکی قلبش در نگاهش پیدا بود. لبخندش بر چهره‌اش می‌درخشید و به گواه دوستان و آشنایانش، پهلوان‌منش، نجیب و ستودنی بود؛ و آخرین فصل زندگی‌اش نیز گواه همین حقیقت است. او در شامگاه ۱۹ دی‌ماه، در محدوده شهرستان بهارستان، برای دومین شب پیاپی به جمعیت اعتراضی مردم پیوست. شب پیش از آن نیز یعنی در ۱۸ دی‌ماه و در اولین شب فراخوان رضا پهلوی، او در خیابان حضور داشت و از ناحیه صورت و گردن هدف اصابت گلوله‌های ساچمه‌‌ای قرار گرفته بود، اما این جراحات مانع بازگشتش نشد و بار دیگر به خیابان بازگشت. در شب دوم و در میانه اعتراضات، هنگام کمک به دختری مجروح، هدف اصابت گلوله مزدوران جمهوری اسلامی قرار گرفت و جان باخت. به گفته دوستانش پیش از حضور در اعتراضات گفته بود: «من تو این شلوغی‌ها می‌میرم ولی ایران‌مون آزاد می‌شه.» او پای حرفش ایستاد و نامش را به‌عنوان «عزیز شماره‌ی یک ایران» در تاریخ این سرزمین و در قلب مردم برای همیشه ثبت کرد.