Ali Akbar Harati Ardestani

علی‌اکبر هراتی اردستانی، 58 ساله، ساکن شهرستان ری، مهندس الکترونیک، سرهنگ بازنشستهٔ وزارت دفاع و از رزمندگان جنگ ایران و عراق بود. کسانی که او را می‌شناختند، بیش از هر چیز از روحیهٔ یاری‌گر و منش انسانی‌اش سخن می‌گویند. مردی که بی‌هیاهو به دیگران کمک می‌کرد، در مشکلات کنار مردم می‌ایستاد و بدون آن‌که انتظار قدردانی داشته باشد، گره از کار بسیاری باز می‌کرد. شامگاه 19 دی 1404، هم‌زمان با خیزش سراسری مردم علیه جمهوری اسلامی، علی‌اکبر نیز در خیابان‌های شهرری حضور داشت. او از رنج و دشواری‌های زندگی…

علی‌اکبر هراتی اردستانی، ۵۸ ساله، ساکن شهرستان ری، مهندس الکترونیک، سرهنگ بازنشستهٔ وزارت دفاع و از رزمندگان جنگ ایران و عراق بود. کسانی که او را می‌شناختند، بیش از هر چیز از روحیهٔ یاری‌گر و منش انسانی‌اش سخن می‌گویند. مردی که بی‌هیاهو به دیگران کمک می‌کرد، در مشکلات کنار مردم می‌ایستاد و بدون آن‌که انتظار قدردانی داشته باشد، گره از کار بسیاری باز می‌کرد. شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴، هم‌زمان با خیزش سراسری مردم علیه جمهوری اسلامی، علی‌اکبر نیز در خیابان‌های شهرری حضور داشت. او از رنج و دشواری‌های زندگی مردم آگاه بود و نسبت به آن‌چه در جامعه می‌گذشت احساس مسئولیت می‌کرد. آن شب در خیابان ۲۴ متری، حوالی سازمان آب، تیراندازی از بالای یک ساختمان آغاز شد. بنا بر روایت شاهدان، تک‌تیراندازی مستقر در ارتفاع، او را هدف قرار داد. گلوله به سمت چپ صورتش، کنار بینی، اصابت کرد. شدت جراحت به اندازه‌ای بود که جانش همان لحظه گرفته شد. مردم حاضر در صحنه تلاش کردند او را به مرکز درمانی برسانند، اما دیگر فرصتی برای نجاتش باقی نمانده بود. پس از انتقال پیکر به کهریزک، خانواده‌اش برای یافتن او روزهای دشواری را پشت سر گذاشتند. سه روز طول کشید تا سرانجام بتوانند عزیزشان را تحویل بگیرند. سپس او را در یکی از امامزاده‌های شهرستان ری به خاک سپردند. علی‌اکبر با تنها فرزندش زندگی می‌کرد. دخترش از پدری یاد می‌کند که با وجود فشارهای اقتصادی و گرانی، همواره تلاش داشت آرامش خانه حفظ شود. او سعی می‌کرد امید را زنده نگه دارد و اجازه ندهد سختی‌های زندگی سایهٔ خود را بر آیندهٔ فرزندش بیندازند. پس از کشته شدن او، خانواده حتی در سوگواری نیز احساس امنیت نداشتند. دخترش می‌گوید نام پدرش هرگز به‌طور رسمی اعلام نشد و با وجود همهٔ پیگیری‌ها، صدای دادخواهی آنان شنیده نشد. فضای هراس چنان سنگین بود که نزدیکانش نتوانستند آزادانه یاد او را گرامی بدارند. تنها در دل شب، در سکوتی آمیخته با ترس، چند شاخه گل و یک نخ سیگار در محل جان‌باختنش گذاشتند؛ نشانه‌ای کوچک برای مردی که سال‌ها از عمر خود را صرف خدمت، کمک به دیگران و ساختن روزهای بهتر برای اطرافیانش کرده بود، اما سرانجام خود در خیابان و با گلوله‌ای که به سوی مردم شلیک شد، جانش را از دست داد.