Peyman Pourdavarani

هفت سال پیش، وقتی صاحب پسری شدم، معنای خانواده برایم رنگ دیگری گرفت. همیشه آرزو داشتم خانواده‌ای داشته باشم و حالا احساس می‌کردم زندگی‌ام کامل‌تر شده است. برای این‌که همسر و فرزندم در آسایش باشند و فشار شرایط اقتصادی که هر روز سخت‌تر می‌شد کمتر بر دوش‌شان سنگینی کند، ساعت‌های بیشتری در مغازه کار می‌کردم. من هم مثل بسیاری از مردم، شغل آزاد داشتم و با وجود همه سختی‌ها از زندگی‌ام راضی بودم. البته یک مشکل همیشه همراهم بود؛ بیماری ریوی. پزشکان بارها به من گفته بودند بیشتر مراقب خودم باشم، اما هرگز تصور نمی‌کردم همین بیماری، در کنار شرایطی که بر کشورم حاکم بود، روزی باعث شود خانواده‌ام را برای همیشه تنها بگذارم. اگر در کشوری زندگی می‌کردم که جان انسان‌ها ارزش داشت و با مردمش چنین رفتار نمی‌شد، شاید این بیماری هرگز بهانه مرگم نمی‌شد. اما همه چیز دست به دست هم داد تا سرنوشتی رقم بخورد که نباید رقم می‌خورد. هجدهم و نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ روزهای عجیبی بودند. مثل همیشه صبح به مغازه رفتم، اما حال‌وهوای شهر کرمان با همیشه فرق داشت. همه کسبه درباره فراخوان ۱۸ و ۱۹ دی صحبت می‌کردند؛ این‌که قرار است چه اتفاقی بیفتد، مردم چه خواهند کرد و حکومت چگونه واکنش نشان خواهد داد. شب فراخوان، حدود ساعت هشت، خیابان‌های کرمان چهره دیگری به خود گرفته بود. کم‌کم جمعیت شکل گرفت. مردم کنار هم ایستادند و شعار سر دادند. هر لحظه بر تعدادشان افزوده می‌شد تا این‌که نیروهای امنیتی برای جلوگیری از گسترش تجمع، شروع به تیراندازی کردند. مردم با وحشت متفرق شدند و گروهی از آن‌ها به سمت مغازه من دویدند. با اضطراب گفتند: «تو را خدا به ما پناه بده. بگذار داخل مغازه بمانیم.» گفتم: «در را قفل کنید و کرکره را پایین بکشید.» چند دقیقه بعد مأموران به مغازه رسیدند. با مشت و لگد به در می‌کوبیدند و فریاد می‌زدند: «در را باز کن، وگرنه مجبور می‌شویم بشکنیم.» هرچه تهدیدشان بیشتر می‌شد، تصمیم من برای پناه دادن به آن آدم‌ها محکم‌تر می‌شد. ناگهان جسمی به داخل مغازه پرتاب شد. چند ثانیه بعد، دود غلیظ همه جا را فرا گرفت. سوزش شدیدی گلو و ریه‌هایم را فرا گرفت. هر لحظه نفس کشیدن برایم سخت‌تر می‌شد. احساس می‌کردم هوا از ریه‌هایم فرار کرده است. دیگر توان ایستادن نداشتم و پس از آن، چیزی به یاد نمی‌آورم. وقتی دوباره خودم را دیدم، بر زمین افتاده بودم. چند جوان دورم حلقه زده بودند و با اضطراب فریاد می‌زدند: «نفس بکش... نفس بکش...» یکی از آن‌ها با صدایی لرزان گفت: «دیگه نفس نمی‌کشه... چیکار کنیم؟» ترس را در چهره و صدایشان می‌دیدم، اما دیگر کاری از دست هیچ‌کس برنمی‌آمد. بعد از آن شب، خودم را در جایی سرد دیدم. خانواده‌ام را می‌دیدم که لباس سیاه بر تن داشتند و بی‌امان گریه می‌کردند. هرچه صدایشان می‌کردم و می‌گفتم: «گریه نکنید، من این‌جا هستم»، هیچ‌کس صدایم را نمی‌شنید. آن لحظه بود که فهمیدم دیگر از این دنیا رفته‌ام. من، پیمانِ سی‌ودو ساله، آرزوهای زیادی داشتم که فرصت رسیدن به آن‌ها را پیدا نکردم. یکی از ساده‌ترین آرزوهایم این بود که نهال شاتوتی را به نام خودم بکارم. اوایل پاییز آن را خریده بودم، اما هر روز کاشتنش را به فردا موکول می‌کردم؛ فردایی که هیچ‌وقت نرسید. بعدها دیدم مادرم آن نهال را به جای من کاشته است. اما آن نهال، کوچک‌ترین آرزوی من بود. بزرگ‌ترین آرزویم، داشتن کشوری بود که مردمش آزاد باشند؛ کشوری که انسان‌ها از بیان عقیده‌شان نترسند و به خاطر اعتراض، با گلوله، گاز و خشونت پاسخ نگیرند. آن شب، تنها کاری که از دستم برمی‌آمد، این بود که درِ مغازه‌ام را به روی انسان‌هایی باز کنم که به کمک نیاز داشتند. شاید سهم من از راه رسیدن به ایرانی آزاد، تنها همین چند دقیقه پناه دادن به انسان‌های هراسان بود. سهمی کوچک، اما از سر باور؛ چرا که همه انسان‌ها به یک اندازه شجاع نیستند، اما هر کس می‌تواند در لحظه‌ای سرنوشت‌ساز، به اندازه توان خود، جانب انسانیت را بگیرد.