Marziyeh Kamalinejad (Kamali Bameri/Balouchkareh)

ساعت‌های پایانی شامگاه ١٩ دی‌ماه ١۴٠۴ سپری می‌شد. صدای زنگ خانه، هراس را بر آرامش اهالی خانه پاشید. پدر برای فهمیدن علت حضور مهمان ناخوانده در آن ساعت برخاست و مادر، زنی که تار روحش صبر کویر و پود آن وام‌دار زنان آرام بلوچ بود، پرسشش را در نگاهش ریخت: «این وقت شب کیه در می‌زنه؟ چی شده؟» فرد آشنای پشت در حامل خبری دهشتناک بود؛ خبری که زندگی خانوادهٔ کمالی‌نژاد را دگرگون کرد. مرضیه شب ١٩ دی ١۴٠۴ در خیابان بهمنیار کرمان، حوالی میدان آزادی، در کنار عده‌ای دیگر از مردمان دلیری بود که فراخوان شاهزاده رضا پهلوی همبستگی میان آنان را به اوج رسانده بود. انسان‌هایی پر از شور و شوق زندگی که همسو با اهداف و آرمان‌هایشان قدم برمی‌داشتند. مرضیه جوانی ٢۴ساله بود که ریشه در خاک بلوچستان داشت. او دانش‌آموختهٔ رشتهٔ مهندسی پزشکی بود و مدتی برای کسب تجربهٔ بیشتر، به‌عنوان دستیار در کنار متخصصان قلب کار کرده بود. روح بزرگ او، علاوه بر خود و آینده‌اش، نگران پدر و مادر و دیگر اعضای خانواده‌اش نیز بود. مهربانی و بزرگ‌منشی‌اش تنها به فضای خانه محدود نمی‌شد و هر کس که رشته‌ای از آشنایی با او داشت، از این ویژگی‌هایش سخن می‌گوید. تیزبینی و دوراندیشی مرضیه مثال‌زدنی بود. با اینکه فرزند سوم و دختر کوچک خانه بود، وجودش در میان خانواده و بستگان، وزنهٔ توازن و درایت به شمار می‌رفت. مرضیه تحصیلات خود را در کرمان گذراند و پس از اتمام تحصیلات، همان‌جا ساکن شد. او به‌واسطه‌ی رابطهٔ خوب و نزدیکی که با دوستانش داشت، بعضی از شب‌ها را کنار آن‌ها می‌گذراند. پدر و مادرش در عنبرآباد روزگار می‌گذراندند. شخصیت مرضیه و حضور دوستانش در کرمان باعث شده بود تنها زندگی‌کردن او برای خانواده نگران‌کننده نباشد. شب ١٩ دی ١۴٠۴، همان شبی که اهریمن داس مرگ را بر سر ایران فرود آورد، خشونت نیروهای نظامی، امنیتی و بسیجی رژیم اسلامی شدت گرفت. آن‌ها با سلاح جنگی به‌سوی مردم شلیک کردند. نیروهای سرکوب از پشت و فاصلهٔ یک‌متری، تن ظریف مرضیه و بقیه‌ی افرادی را که کنارش ایستاده بودند را هدف قرار دادند. گلوله‌ی جنگی کمر مرضیه را شکافت و او فرو افتاد. گروهی که شاهد ماجرا بودند، به کمک مجروحان شتافتند و آن‌ها را به بیمارستان پیامبر اعظم رساندند. اما بیمارستان در قرق نیروهای امنیتی و سرکوب جمهوری اسلامی بود. نتیجهٔ ورود به بیمارستان، دستگیری افراد سالم و مرگ یا ناپدیدشدن فرد مجروح بود. به همین خاطر، مجروحان را در میان درختان کنار بیمارستان گذاشتند. یکی از مجروحان موفق شد با خانواده تماس بگیرد و اعضای خانواده برای کمک به آن‌ها به مقابل بیمارستان رفتند. افرادی که به آنجا رسیدند، مرضیه را در میان مجروحان شناسایی کردند و خبر جراحت او را به عمویش دادند. به این ترتیب، خانواده از وقایع آن شب باخبر شدند. ساعت‌های پایانی شامگاه ١٩ دی ١۴٠۴، فردی خبر مجروح‌شدن مرضیه را به پدرش داد، اما حقیقت ماجرا را بازگو نکرد؛ زیرا تحمل عمق فاجعه برای پدر و مادر مرضیه بسیار سنگین بود. به آن‌ها گفته شد دوست مرضیه کشته شده و او از ناحیه‌ی پا کمی آسیب دیده و تیر به پای او خورده است. همه بهت‌زده بودند: «مگر می‌شود؟ مرضیه گلوله خورده؟» پدر مرضیه به همراه چند نفر از اعضای خانواده برای پیدا کردن و دیدن دخترشان رهسپار کرمان شدند. پیش از رسیدن آن‌ها، عده‌ای از آشنایان مرضیه را غرق در خون، کنار بیمارستان پیدا کردند. با توجه به شرایط وخیم او، بهترین کار رساندنش به بیمارستان بود. با وجود تعداد زیاد مأموران امنیتی، او را به بیمارستان بردند؛ زیرا هنوز نفس می‌کشید و نبض حیات در جانش می‌تپید. زمان زیادی از انتقال مرضیه به بیمارستان نگذشته بود که او بر اثر شدت جراحات و خون‌ریزی جان باخت. خانواده‌ی مرضیه با ترس و نگرانی به بیمارستان رسیدند، اما با خبر درگذشت او مواجه شدند. ابتدا به آن‌ها گفته شد که مرضیه دچار ایست قلبی شده و همین امر علت مرگ او بوده است. اما آنچه خانواده در سردخانه‌ی بیمارستان دیدند، روایت دیگری از مرگ او داشت. سردخانه مملو از پیکرهای غرق در خون عدهٔ زیادی از مردم بی‌دفاع بود. خانواده در میان آن پیکرها، مرضیه را دیدند؛ تصویری که پاسخ بسیاری از پرسش‌هایشان را در خود داشت. در زمانی که پدر آوار مرگ فرزند را بر دوش می‌کشید و باید همچنان استوار می‌ایستاد، همان شب، نقطه‌ی آغاز تهدید خانواده بود. از آن‌ها می‌خواستند مرگ دخترشان را ایست قلبی عنوان کنند. با سر باز زدن خانواده از این کار، شدت تهدیدها افزایش یافت و از تحویل پیکر مرضیه امتناع می‌کردند. نهایتاً با گرفتن تعهد از پدر خانواده و شهید اعلام کردن مرضیه، پیکرش را به خانواده تحویل دادند و اجازه‌ی خاک‌سپاری صادر شد. مرضیه کمالی‌نژاد در زادگاه پدری‌اش عنبرآباد، به خاک سپرده شد و آرمید. مراسم باشکوهی برای تشییع او برگزار شد و چهلمین روز یادبودش، مانند رساندن نوعروسی به خانهٔ بخت برپا شد و یاد و خاطره‌اش بر قلب ایران حک شد.