Mohammad Shirazi

من محمدم. سی‌وهشت سال زندگی کردم؛ از کوچه‌های مرودشت تا حاشیه‌های شلوغ شهریار. زندگی‌ام نه شبیه قصه‌ها بود، نه شبیه قهرمان‌ها؛ زندگی یک آدم معمولی بود با صدایی که ناخواسته سهم مردم شد. می‌گفتند صدایم گرم است. می‌گفتند وقتی می‌خوانم، چیزی در دل‌شان می‌لرزد اما خودم می‌دانستم این صدا از تمرین نیامده، از شب‌هایی آمده که بغض خواب را از چشمم گرفته بود، از دیدن رنج آدم‌هایی که مثل خودم بودند و از امیدی که هربار می‌خواست خاموش شود و نمی‌شد. جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴ بود. هوا سرد بود، از آن سرماهایی که نفس را می‌بُرد اما خیابان گرم بود؛ گرمِ قدم‌های مردم، گرمِ حرف‌هایی که زیر لب گفته می‌شد و گرمِ امیدی که هنوز نمرده بود. من هم آمده بودم مثل بقیه. نه برای قهرمان شدن، نه برای این‌که نامم جایی ثبت شود و نه حتی برای اعتراض بلند. فقط آمده بودم ساکت نمانم. گاهی همین کافی است که آدم خودش را تنها حس نکند. اولین صدای تیر که آمد، لحظه‌ای سکوت افتاد؛ سکوتی کوتاه اما سنگین‌تر از هر فریادی. بعد همه شروع کردند به دویدن. من هم دویدم. بعد زمین زیر پایم خالی شد. گلوله‌ی اول پایم را شکافت. دردش تیز بود اما عجیب نبود؛ زمین سرد بود و بوی خاک می‌داد، همان بویی که آدم را یاد کودکی می‌اندازد. به آسمان نگاه کردم؛ ابرها آرام بودند، انگار هیچ‌چیز در جهان تغییر نکرده. فکر کردم هنوز وقت هست. هنوز می‌شود بلند شوم، برگردم خانه، دوباره بخوانم، با دوستانم چای بنوشم و مادرم را صدا بزنم از اتاق دیگر اما تیر دوم فرصت نداد. درست به قلبم خورد. آن لحظه نه درد مهم بود، نه ترس. فقط سکوتی عجیب درونم نشست؛ سکوتی که میانش فهمیدم صدا خاموش نمی‌شود. صدا وقتی از سینه بیرون می‌رود، می‌رود میان مردم. پخش می‌شود، تکثیر می‌شود و دیگر مال یک نفر نیست. من خواننده بودم، اما نه برای صحنه‌های نورانی. خیابان‌ها صحنه‌ی من بودند و مردم، تنها شنوندگانی که لازم داشتم. برای آن‌ها می‌خواندم؛ برای خستگی‌شان، برای امیدشان و برای فردایی که هنوز می‌خواستند باورش کنند. اگر امروز نامم مانده، برای وسعت صدایم نیست، برای این است که آخرین نفسم هم شبیه ترانه‌هایم بود: ناتمام، زخمی اما رو به فردا. من محمد شیرازی‌ام. شاهو. جمعه شب، ۱۹ دی ۱۴۰۴، در شهریار، قلبم ایستاد اما صدایی که از مردم گرفته بودم، دیگر به آن‌ها برگشته بود و آن صدا، هنوز ادامه دارد.