Keyvan Moradi Mirani

کیوان ۳۷ ساله، کارگر، ورزشکار حرفه‌ای رشته کنگ‌فو، همسر و پدر دختری هفت‌ساله بود. سال‌ها روی تشک مسابقه جنگید؛ مدال گرفت، تقدیرنامه جمع کرد و آموخت چگونه در سخت‌ترین لحظه‌ها تعادلش را حفظ کند. آخرین مبارزه‌اش در خیابان‌های شهر قدس رقم خورد؛ جایی که دیگر فرصتی برای دفاع از خود نداشت. غروب ۱۸ دی ۱۴۰۴، هم‌زمان با اعتراضات مردمی شهر قدس، گلوله‌های جنگی نیروهای نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی به شانه و سینه‌اش اصابت کرد. کیوان همان‌جا، جان باخت. اما مرگش پایان رنج خانواده نبود؛ آغاز ناپدید شدنی بود که شش روز ادامه داشت. در آن شش روز، خانواده میان بیمارستان‌ها، پزشکی قانونی و بازداشتگاه‌ها سرگردان بودند. هربار با این امید که شاید خبری باشد و هربار با دست‌های خالی بازمی‌گشتند. سرانجام، پس از دیدن تصاویری از کهریزک، تصمیم گرفتند آن‌جا را هم جست‌وجو کنند. میان هزاران پیکر بی‌نام، ساعت‌ها راه رفتند؛ هشت ساعت میان حدود سیزده هزار جسد، تا سرانجام کیوان را پیدا کردند. لحظه‌ای که جست‌وجو پایان یافت، سوگ آغاز شد. پس از آن نیز فشارها ادامه داشت. نهادهای امنیتی تحویل پیکر را به پذیرش روایتی دروغین مشروط کردند؛ این‌که قاتلان کیوان نه نیروهای حکومتی، بلکه معترضان بوده‌اند. خانواده حاضر نشدند چنین دروغی را امضا کنند و بهای ایستادگی‌شان را با روزهای بیشتری از رنج و فشار پرداختند. ۲۵ دی ۱۴۰۴، پیکر کیوان را به زادگاهش، روستای «که‌مه‌کی‌بان» (کمک علیا) از توابع اسدآباد، بردند و به خاک سپردند. مردی که زندگی‌اش را با کار، ورزش و خانواده ساخته بود، حالا به خانه‌ای بازمی‌گشت که قرار نبود خودش در آن قدم بگذارد. کیوان عاشق موسیقی کردی بود و صدای ناصر رزازی همیشه همراه روزهای کار و سفرش بود. برای کار به شمال کشور می‌رفت و هربار با امید بازگشت، چمدانش را می‌بست. همکارانش او را مردی سخت‌کوش و خوش‌قول می‌شناختند؛ کسی که بیرون از محل کار، بخش بزرگی از زندگی‌اش را صرف تمرین کنگ‌فو کرده بود و افتخارهای ورزشی متعددی به دست آورده بود. اما بزرگ‌ترین دلبستگی‌اش نه مدال‌هایش بود و نه تقدیرنامه‌هایش؛ دختر هفت‌ساله‌اش بود. کودکی که هنوز مرگ را نمی‌شناسد. هر شب عکس پدر را در آغوش می‌گیرد، گونه‌اش را می‌بوسد و با همان زبان کودکانه می‌گوید: «بابایی، دلم برات تنگ شده.» همسر کیوان نیز در سوگ او نوشته است: «دلم برای روزهایی تنگ است که می‌دانم باز نخواهد گشت. برای کیوانم که دیگر حضورش را احساس نخواهم کرد. به راستی که چه زود دیر می‌شود. کاش زودتر بیام پیشت و تا ابد در آغوشت بگیرم». روایت زندگی کیوان مرادی میرانی تنها به روزی که کشته شد ختم نمی‌شود؛ در یاد خانواده‌اش، او هنوز همان پدری است که دخترش هر شب انتظار بازگشتش را می‌کشد، همان ورزشکاری که آموخته بود چگونه روی پا بایستد، و همان کارگری که زندگی را با دست‌های خودش می‌ساخت؛ زندگی‌ای که گلوله‌های حکومت ناتمام گذاشت.