Ala Ghashghaei

علا قشقایی، نوجوان پانزده سالهٔ اهل ورامین و ورزشکار منطقهٔ قرچک، در هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ با شلیک مستقیم گلولهٔ جنگی جان باخت. گلوله از روبه‌رو به گونه‌اش اصابت کرد و از پشت سر خارج شد. او در همان خیابان‌هایی که روزها در آن‌ها تمرین می‌کرد، روی زمین افتاد. علا تک‌فرزند بود. مادری تنها و رنج‌کشیده که سال‌ها تمام سختی زندگی را به جان خریده بود تا او بتواند بدود، ورزش کند و رویاهایش را دنبال کند. حالا آن مادر باید با خلأی سنگینی روبه‌رو شود که هیچ چیزی نمی‌تواند پُرش کند. او پانزده‌ساله بود؛ سنی که هنوز باید روی زمین ورزش بدود، با دوستانش بخندد و از مدرسه به خانه برگردد. اما گلولهٔ جنگی همه چیز را در لحظه‌ای پایان داد. نوجوانی در حال رشد، بدنی پر از انرژی و آینده‌ای که هنوز فرصت بالیدن پیدا نکرده بود. مرگ علا نماد بی‌رحمی بی‌حد این سرکوب بود. رژیم به جای هر هدف دیگری، به نوجوانی شلیک کرد که فقط آمده بود صدای مردم باشد. پیکر او در امامزاده زین‌العابدین روستای علی‌آباد قشقایی به خاک سپرده شد. مراسمی تحت کنترل شدید امنیتی برگزار گردید، اما حضور مردم نشان می‌داد که این جان‌باختن برای اهالی منطقه شخصی و عمیقاً دردناک است. علا قشقایی حالا در خاک آرام گرفته، اما زخم او بر تن مادرش، بر تن ورزشکاران محلی و بر وجدان همه کسانی که داستانش را شنیدند، باقی مانده است. نوجوانی که با شلیک از روبه‌رو، حتی فرصت فریاد زدن هم نیافت. نام علا قشقایی را به یاد بسپاریم. ورزشکار پانزده ساله‌ای که مادرش تمام زندگی‌اش را برای او فدا کرده بود و رژیم با یک گلولهٔ جنگی همه چیز را از او گرفت.