Amir Ali Sharei

He was 16 years old. When he came home on the night of January 8 with a bullet mark on his clothes, his mother asked him not to go out into the street again; but Amir Ali went out on Friday night and his body was handed over to his mother with a bullet that had been shot in the heart. A child of Iran and killed in the way of the homeland AmirAli Shareyi Tehran - January 9

امیرعلی شارعی، هفده ساله، در خانه‌ای در حوالی چهارراه شاپور تهران، میان یک خواهر بزرگ‌تر و یک برادر کوچک‌تر بزرگ شد. نزدیکانش او را پسری آرام، درس‌خوان و دوست‌داشتنی به یاد می‌آورند؛ نوجوانی که دلش می‌خواست روی پای خودش بایستد. از چهارده‌سالگی، ساعت‌های بعد از مدرسه را به کار می‌گذراند و به درآمدی که خودش به دست می‌آورد افتخار می‌کرد. مکانیکی خودرو را خیلی دوست داشت و می‌خواست در همین رشته درس بخواند، اما با وجود نمرات خوب، هنگام انتخاب رشته به‌دلیل محدودیت ظرفیت نتوانست ثبت‌نام کند. برای همین تصمیم گرفت برای خودش شغلی ایجاد کند. پس‌اندازش را جمع کرد و در بازار بزرگ تهران غرفه‌ی کوچکی اجاره کرد؛ از همان‌جا فروش عطر را شروع کرد، به امید آن‌که روزی مغازه‌ی خودش را داشته باشد. مدتی پیش از جان‌باختنش گواهینامه‌ی موتور گرفته و موتورسیکلتی هم خریده بود. دو قسطش را داده بود و تنها یک قسط مانده بود. پدر و مادرش هنوز از خرید موتور خبر نداشتند. امیرعلی می‌خواست غافلگیرشان کند. پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، وقتی از اعتراضات به خانه برگشت، مادرش رد ساچمه را روی لباس او دید و از امیرعلی خواست دیگر نرود. جوابش این بود: «اگه من نرم، اون نره، پس کی بره؟» امیرعلی شب هجدهم را دیده بود و از خطر رفتن به خیابان و شرکت در اعتراضات آگاه بود، اما تصمیمش را گرفته بود. فردای آن روز، مثل همیشه سر کار رفت و بعد از بستن غرفه‌اش دوباره به خیابان پیوست. حدود ساعت هفت شب با خانواده‌اش تماس گرفت و از حال خود خبر داد، اما پس از آن هرچه شماره‌اش را گرفتند، پاسخی نشنیدند. امیرعلی شامگاه جمعه ۱۹ دی، حوالی چهارراه شاپور، با اصابت گلوله به قفسه‌ی سینه‌اش زخمی شد. مردمی که آنجا بودند او را به بیمارستان پارسا رساندند، اما امیرعلی پیش از رسیدن به بیمارستان جان باخته بود. خانواده‌اش شب را در خیابان‌ها و بیمارستان‌ها به دنبالش گذراندند. ساعت شش صبح، پرستاری تلفن همراه امیرعلی را جواب داد. پدر و مادرش با دلهره و امید به بیمارستان رفتند. امیدوار بودند که امیرعلی فقط زخمی شده باشد و او را زنده روی تخت بیمارستان ببینند، اما پیکر بی‌جانش را در سردخانه یافتند. در گزارش رسمی، به‌جای اصابت گلوله نوشته بودند: «پرتاب جسم سنگین به سینه». به‌دلیل شرایط امنیتی و فشارهای موجود، امیرعلی را ۲۲ دی در بهشت زهرا، در سکوت خبری به خاک‌سپردند. دو ماه بعد، در ۲۲ اسفند، خانواده‌، هفده‌سالگی امیرعلی را کنار مزارش، باز هم دور از توجه رسانه‌ها، برگزار کردند. چند ماه بعد، برادر کوچک‌ترش در ویدئویی کنار مزار امیرعلی، شمعی به یاد او روشن کرد و از مردم خواست نام برادرش را به یاد داشته باشند، برادری که هنوز فرصت نکرده بود خبر خرید موتورسیکلتش را در خانه بگوید.