Mehdi Hanifi

​حقیقت را نمی‌توان پشت دیوارهای بلند پنهان کرد، یا با جوهر سیاه بوروکراسی و آمارها، حیات پر از شور یک انسان را به فراموشی سپرد؛ چرا که قاب تصاویر گاهی تمام این معادله‌های کاغذی را درهم می‌شکند. برای درک عمق یک تراژدی، باید به چشمان او خیره شد؛ به آن قاب عینک ساده، به آن لبخند صمیمی، نجیب و عمیقاً آشنای جوانی 26 ساله که انگار همین چند لحظه پیش در غوغای بازار ایستاده بود و به فرداهایی روشن فکر می‌کرد. مهدی حنیفی، پسری از جنس خاک پاک و کهن همدان بود که از دامنه الوند به پایتخت آمد؛ جوانی لبریز از…

​حقیقت را نمی‌توان پشت دیوارهای بلند پنهان کرد، یا با جوهر سیاه بوروکراسی و آمارها، حیات پر از شور یک انسان را به فراموشی سپرد؛ چرا که قاب تصاویر گاهی تمام این معادله‌های کاغذی را درهم می‌شکند. برای درک عمق یک تراژدی، باید به چشمان او خیره شد؛ به آن قاب عینک ساده، به آن لبخند صمیمی، نجیب و عمیقاً آشنای جوانی ۲۶ ساله که انگار همین چند لحظه پیش در غوغای بازار ایستاده بود و به فرداهایی روشن فکر می‌کرد. مهدی حنیفی، پسری از جنس خاک پاک و کهن همدان بود که از دامنه الوند به پایتخت آمد؛ جوانی لبریز از امید که مانند هزاران هم‌نسل خود، برای تحصیل و ساختن یک زندگی بهتر، مسیر زادگاهش را به سمت تهران پیمود. او نیامده بود که قهرمانِ کتاب‌های تاریخ شود؛ آمده بود تا به سادگیِ تمام، زندگی کند، عشق بورزد و در هوای آزاد وطنش نفس بکشد، اما تقدیر او با زمستان خونین پایتخت گره خورد. ​غروب غریب و بی‌رحم ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، سرنوشت مهدی را با حماسه‌ای سرخ و پردرد پیوند زد. خیابان‌های تهران در چنگال سرمایی سخت و فضایی شدیداً امنیتی بود و جوانان برای هم‌صدایی با مردم به میدان آمده بودند. در کشاکش فریادها، دویدن‌ها و هجوم مأموران، مهدی در محاصره قرار گرفت. در آن لحظات تلخ، شقاوت بی‌رحمانه‌ترین و عریان‌ترین چهره خود را نشان داد: مأموران سرکوبگر ابتدا دستان مهدی را از پشت بستند؛ دستانی که باید کتاب می‌ورقید، دستانی که باید آغوش گرم خانواده را می‌ساخت، در بند شد و سپس در وضعیتی کاملاً بی‌دفاع، طنین تلخ و تاریک تیر خلاص در فضا پیچید. آن‌ها به پیکر او شلیک کردند تا صدایش را خاموش کنند، اما از او جاویدنامی ساختند که یادش برای همیشه گلوله‌ناپذیر شد. ​حالا از او یک تصویر یادبود سیاه‌وسفید غمناک به یادگار مانده است. اما جگرسوزترین بخش این روایت، پیام کوتاهی است که در گوشه آن عکس با خطی صمیمی جا خوش کرده است؛ چهار کلمه که بند دل هر انسانِ بیداری را پاره می‌کند: «رفقا حلالم کنید». این آخرین وداعِ ثبت‌شده از مهدی است؛ او گویی در آستانه سرخ شهادت، فرجام خود را می‌دانست و حلالیت می‌طلبید، در حالی که با نثار گران‌بها‌ترین دارایی‌اش یعنی جوانی ۲۶ ساله‌اش، خود به بزرگ‌ترین بخشندهٔ تاریخ دادخواهی این سرزمین تبدیل شد. مهدی حنیفی دیگر یک نام خشک روی کاغذهای حقوق بشری یا آمارهای سرد روزگار نیست. او همان پسر چشم‌انتظار و خندانی است که وقتی به عکسش نگاه می‌کنی، دلت می‌خواهد دستت را روی شانه‌اش بگذاری و بگویی که ما هرگز تو را، چشم‌هایت را، دست‌های بسته‌ات را و آن تیر خلاص بی‌رحم را فراموش نخواهیم کرد. نام او در قلب تاریخ جاودانه شد، چون گرچه دستانش بسته بود، اما بال‌های اندیشه‌اش تا همیشه بر فراز آسمان این سرزمین به پرواز درآمد.