Mehdi Ebadollahi

Mehdi Ebadollahi, a 36-year-old Kurdish citizen and an insurance sales manager, was killed on January 9, 2026, during popular protests in the Tajrish area of ​​Tehran, when he was hit by three live bullets by the military-security forces of the Islamic Republic.

هرگاه سخن از شجاعت و ایستادگی در دفاع از ایران‌زمین به میان می‌آید، بی‌اختیار نام کردهای ایران در ذهن نقش می‌بندد؛ مردمانی که در طول تاریخ، هر زمان وطن به فداکاری آنان نیاز داشته، در صف نخست ایستاده‌اند. مهدی عبادالهی یکی از همین فرزندان این سرزمین بود. مهدی عبادالهی، ۳۶ ساله، اصالتاً اهل شهرستان قروه در استان کردستان و کردزبان بود. او در خانواده‌ای چهارنفره رشد کرد و یک برادر به نام کمال داشت. مهدی تا مقطع دیپلم تحصیل کرده و در سال‌های اخیر به‌عنوان نماینده بیمه پاسارگاد در تهران فعالیت می‌کرد و با پشتکار در پی پیشرفت شغلی خود بود. به گفته خانواده و آشنایان، مهدی جوانی مؤدب، خوش‌اخلاق، شوخ‌طبع و مردم‌دار بود؛ روحیه‌ای گرم داشت، دلسوز اطرافیان بود و حضورش در جمع‌ها معمولاً با خنده و انرژی همراه می‌شد. عاشق زندگی، موسیقی و رقص بود و نزدیکانش او را فردی اجتماعی و سرزنده توصیف می‌کنند که می‌توانست با روحیه مثبت خود، حال‌وهوای اطرافیانش را تغییر دهد. او به‌تازگی نامزد کرده و در آستانه فصل تازه‌ای از زندگی بود؛ برای ساختن آینده‌ای مشترک با همسر آینده‌اش برنامه‌های بسیاری در سر داشت. اما سرنوشت فرصتی برای تحقق آن آرزوها باقی نگذاشت. سرنوشت مهدی در روز ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴ در محدوده تجریش تهران رقم خورد. او در جریان اعتراضات سراسری در این منطقه حضور داشت که هدف شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر قرار گرفت. بنا بر گزارش‌های منتشرشده، مهدی بر اثر اصابت سه گلوله جنگی به ناحیه قلب و سینه، جان خود را از دست داد. خاک‌سپاری‌اش در فضایی آکنده از اندوه و تحت تدابیر شدید امنیتی برگزار شد؛ محدودیت‌های اعمال‌شده به‌گونه‌ای بود که تنها شمار اندکی از بستگان نزدیک امکان حضور داشتند. خود پدر و مادر مهدی، تابوت فرزندشان را بر دوش کشیدند و او را تا آرامگاه ابدی‌اش همراهی کردند. پیکر او در سکوت، در باغ بهشت همدان به خاک سپرده شد و بسیاری از دوستان و آشنایان از حضور در مراسم محروم ماندند. پس از خاک‌سپاری، از خانواده مهدی خواسته شد او را «شهید» بنامند؛ درخواستی که با مخالفت پدر و مادرش روبه‌رو شد. مادر او با اندوه و گلایه گفت: «من پسرم را در تنهایی و خفا، همانند حضرت زینب، دفن کردم. آن وقت حالا آمده‌اید او را جزء شهدا حساب کنید؛ در حالی که راه مهدی چیز دیگری بود.» پیش از آن، پیکر مهدی مدتی در کهریزک نگهداری شده بود. برای بسیاری، ۱۲۴۴۳ تنها یک عدد است؛ اما برای خانواده مهدی عبادالهی، یادآور تلخ‌ترین روز زندگی‌شان است. این شماره‌ای بود که بر کیسه سیاهی نوشته شده بود که پیکر بی‌جان او در آن قرار داشت؛ عددی که پس از جان‌باختنش، جای نامش را گرفت. چهل روز بعد، مراسم چهلم جاویدنام مهدی در میان سیل عظیمی از مردم، خانواده و دوستان برگزار شد؛ فضایی سرشار از اندوه و همدردی. حاضران در میان اشک و ناله خانواده، با دست‌زدن و کِل‌کشیدن یاد او را گرامی داشتند و صدای سنج و دَمام در سراسر فضا طنین‌انداز بود. یکی از تأثیرگذارترین بخش‌های مراسم، برگزاری نمادین آیین عقدی بود که مهدی هرگز فرصت برگزاری آن را نیافت. خانواده با قرار دادن لباس دامادی و وسایلی که برای زندگی مشترکش آماده شده بود، یاد آرزوهای ناتمامش را زنده کردند؛ صحنه‌ای که اشک بسیاری از حاضران را جاری ساخت. لباس دامادی که قرار بود در روزی سرشار از شادی بر تن او باشد، این بار به نمادی از آرزوهای ناتمام و زندگی نزیسته‌اش بدل شد. چهلم این دلاور مرد کرد تنها یک مراسم یادبود نبود؛ روایتی بود از عشق، دلتنگی و آرزوهای ناتمام جوانی که زندگی‌اش در آستانه فصلی تازه، ناتمام ماند. آن‌چه بیش از هر چیز در ذهن باقی می‌ماند، تصویر جوانی است که خود را برای زندگی مشترک آماده می‌کرد؛ جوانی که به‌جای دغدغه مرگ، در اندیشه ساختن خانه‌ای گرم و آغاز فصلی تازه بود. شاید هیچ صحنه‌ای به اندازه تصویر مادرش دردناک نباشد؛ مادری که عکس تازه دامادش را در دست گرفته بود و با چشمانی اشکبار می‌گفت: «باید برای عروسی‌اش آماده می‌شدیم.» خانواده مهدی هنوز جای خالی‌اش را در هر گوشه خانه احساس می‌کنند؛ او پسری بود مؤدب، شوخ‌طبع و سرشار از شور زندگی. مهدی عبادالهی رفت، اما برای آن‌ها که دوستش داشتند، جوانی که قرار بود داماد شود، خانه‌ای بسازد و آینده‌ای روشن آغاز کند، همچنان زنده است.