Saman Afsari

سامان افسری، مرد سی‌ونه سالهٔ اهل شیراز، در هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ در بلوار مدرس با شلیک مستقیم جان باخت. گلوله‌ای که بدون هشدار آمد و همه چیز را در همان لحظه تمام کرد. او پدر دو فرزند خردسال بود. سامان زندگی معمولی داشت. صبح‌ها سر کار می‌رفت، عصرها به خانه برمی‌گشت و سعی می‌کرد در میان روزمرگی‌ها، برای دو فرزندش فضایی امن بسازد. او پدری بود که با تمام فشارهای زندگی، مسئولیت خانواده را جدی می‌گرفت. اما آن روز تصمیم گرفت به خیابان برود. تصمیمی که برایش گران تمام شد. مرگ او خانواده‌اش را در شوک فرو برد. دو کودکی که هنوز به سنی نرسیده بودند تا مفهوم کامل رفتن پدر را درک کنند. یکی منتظر بازگشت او از بیرون بود و دیگری با چشمان کوچک به در خانه خیره می‌شد. همسرش ناگهان بار سنگین مراقبت از دو فرزند و تنهایی را با خود بر دوش کشید. خانه‌ای که تا دیروز صدای قدم‌ها و حرف‌های روزمره در آن بود، حالا سکوتی سنگین گرفته است. سامان یکی از همان مردانی بود که در روزهای ملتهب، با وجود همهٔ مسئولیت‌های خانوادگی، حاضر شد بیرون بیاید. شلیک مستقیم در بلوار مدرس، جایی که باید محل عبور روزانهٔ مردم باشد، زندگی او را قطع کرد. مرگ او نه در درگیری بزرگ، بلکه در میان مردمی که فقط آمده بودند صدایشان را برسانند، رخ داد. برای اهالی شیراز هم این اتفاق تلخ بود. مردی معمولی، پدر خانواده، در یک لحظه از میان رفت. مرگ او نشان داد در آن روزها هیچ‌کس واقعاً در امان نبود. سامان با رفتن، خلأ بزرگی در خانه‌اش به جا گذاشت؛ دو فرزندی که حالا باید بدون او ادامه دهند. او سی‌ونه سال تلاش کرد تا برای خانواده‌اش زندگی بهتری بسازد. سال‌هایی که در نهایت با یک گلوله در بلوار مدرس به پایان رسید. سامان افسری حالا بخشی از داستان روزهای پرالتهاب شیراز است. پدری که برای لحظه‌ای ایستادن، همه چیز را گذاشت. نام سامان افسری را به یاد بسپاریم. پدر دو فرزند از شیراز که در بلوار مدرس، با شلیک مستقیم، از میان ما رفت.