Omid Norouzi

Shot in the head with a war bullet by government forces during public protests on Namjoo Street in Rasht. He had recently returned from Istanbul to travel to Iran. Before his death, he sent a voice message to a close person saying he had waited so long for this day and if he didn't make it, people should celebrate and remember him.

جاویدنام امید نوروزی، هنرمند ۳۵ ساله گیلک و زاده رشت بود. جوانی شوخ، خوش‌رو و مهربان با لب‌هایی همیشه خندان و قلبی سرشار از عشق. از ویدئوها و عکس‌های به‌جا مانده از او، شور و شوق و علاقه‌اش به زندگی به‌خوبی پیداست. خاطراتی از او باقی مانده که لحظه‌های رقص، خنده و شادی‌اش را در کنار دوستان و عزیزان به تصویر می‌کشند. بسیاری از کسانی که او را می‌شناختند، از امید به عنوان انسانی پرانرژی، خوش‌برخورد و مهربان یاد کرده‌اند؛ کسی که حضورش گرما و لبخند را به جمع دوستان می‌آورد. او همراه برادرانش چند سالی به ترکیه مهاجرت کرد، اما حدود هشت سال پیش دوباره به وطن بازگشت و به عنوان مدرس زبان ترکی مشغول به کار شد. شاگردانش و کسانی که با او برخورد داشتند، بارها از مهربانی، انسانیت و اخلاق نیکوی او در شبکه‌های اجتماعی نوشته‌اند. متن زیر، روایت یکی از آنان است: «مدرس زبان ترکی آموزشگاهمون بود. همیشه خوش‌رو بود و موقع سلام و احوال‌پرسی با یه لبخند بزرگ جواب می‌داد. یه بار موقع امتحان، برای چند دقیقه استاد از کلاس خارج شد و امید به جاش اومد. بچه‌ها می‌خواستن تقلب کنن. با شیطنت خاصی گفت: «بگید چی رو می‌خواید؟ کدوم سؤال رو نمی‌دونید؟ آخه منم که بلد نیستم بهتون بگم جواب‌ها رو! اگه امتحانتون ترکی بود، همه رو خودم بهتون می‌رسوندم. این زبان همش آختن‌پاختنه، نمی‌تونم کمکتون کنم.» رویای آزادی، دغدغه هم‌میهنانش و عشق به ایران، او را به خیابان‌های شهرش کشاند. حوالی ساعت ۱۰ شب، پس از تاریکی و قطعی اینترنت توسط حکومت جمهوری اسلامی، نیروهای سرکوبگر با شلیک مستقیم، مردم معترض را هدف قرار دادند. امید نیز از این خشونت در امان نماند و در حوالی خیابان نامجوی رشت، از ناحیه سر و سینه هدف گلوله جنگی قرار گرفت و جان خود را از دست داد. او پیش از حضور در تظاهرات، در پیامی صوتی به یکی از دوستانش این‌گونه گفته بود: «آقا، به هر حال اگه دیگه همو ندیدیم، هر اتفاقی ممکنه امشب برامون بیفته… حلال کن… اگه آزاد شد که به جای منم خوشحالی کن… یهو بغض کردم… جای ما رو خالی کنید… من خیلی منتظر این روز موندم، سی و دو سه سال… از هفت هشت سالگیم منتظر این روز موندم چون اینارو قبول نداشتم… خلاصه اگه من نبودم، جای منم خوشحالی کنید.» این پیام صوتی، ساعاتی پس از جان‌باختنش، بارها در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد و به یادگاری ماندگار از آرزوهای هم‌نسلان امید تبدیل شد. پیکر این جوان دلاور، با بدرقه خانواده و عزیزانش در محله پسیخان رشت، به خاک عزیز ایران سپرده شد.