Malika Shahmoradi

16-year-old Kurdish girl from Karandgharb in Dalahu county, Kermanshah province. Shot with live ammunition by Islamic Republic suppression forces during protests in Kermanshah's Shahrak Moalem neighborhood on Thursday evening, January 8, 2026. Buried in Karandgharb on January 10, 2026 with traditional Kurdish mourning ceremony (Chamari) with drums and zurna.

ملیکا شاهمرادی، دخترکی شانزده‌ساله از کرندغرب، در غروب سرد و پراضطراب پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، آخرین قدم‌هایش را در خیابان‌های کرمانشاه برداشت؛ خیابان‌هایی که آن شب، نه فقط محل عبور مردم، که صحنه‌ی تقابل اراده‌ی یک نسل با سرکوب سازمان‌یافته بود. او در محله شهرک معلم، جایی که صدای شعارها با بوی گاز و هراس درهم می‌آمیخت، هدف گلوله‌ی جنگی نیروهای حکومتی قرار گرفت؛ گلوله‌ای که نه هشدار بود، نه پراکندن جمعیت، بلکه شلیک مستقیم به قلب یک نوجوان. پیکر بی‌جان ملیکا، همان شب یا اندکی بعد، زیر نور چراغ‌های لرزان خیابان، در میان دستان مردم منتقل شد؛ مردمی که هنوز نمی‌دانستند فردا، نام این دختر جوان، به فهرست بلند قربانیان اعتراضات اضافه خواهد شد. هیچ مقام رسمی توضیحی نداد، هیچ گزارشی منتشر نشد، و هیچ پاسخی درباره‌ی اینکه چه کسی ماشه را کشید، ارائه نشد. سکوت، همان سیاست همیشگی بود. دو روز بعد، در ۲۰ دی، کرندغرب شاهد صحنه‌ای شد که هم سوگ بود و هم مقاومت. آیین چَمَری، با دهل و سرنای لرزان از اندوه، در میان حلقه‌ای از مردم برگزار شد. زنان با شیون‌های کشیده، مردان با ضرباهنگ سنگین دهل، و جوانانی که اشک و خشم را هم‌زمان در چهره داشتند، ملیکا را بدرقه کردند. چَمَری فقط عزاداری نبود؛ اعلام حضور جمعی بود، یادآوری این‌که مرگ یک نوجوان، مرگ یک خانواده نیست، مرگ یک جامعه است. ملیکا شاهمرادی، دختر آیین یارسان، در شانزده‌سالگی، نه به‌خاطر بیماری، نه حادثه، بلکه به‌خاطر ایستادن در کنار مردمش جان داد. روایت‌ها می‌گویند او در میان جمعیت بود، در همان لحظه‌هایی که مردم برای حق، برای اعتراض، برای آینده‌ای بهتر فریاد می‌زدند. گلوله‌ای که به او اصابت کرد، نه تصادفی بود و نه خطا؛ بخشی از الگوی تکرارشونده‌ی استفاده از سلاحِ جنگی علیه معترضان، به‌ویژه نوجوانان. کشته شدن ملیکا موجی از واکنش‌ها را برانگیخت؛ فعالان حقوق‌بشر، رسانه‌های مستقل و مردم در شبکه‌های اجتماعی، بار دیگر درباره‌ی خشونت افسارگسیخته نیروهای امنیتی هشدار دادند. اما در میان همه‌ی این واکنش‌ها، آنچه بیشتر از همه ماند، تصویر دختری بود که در شانزده‌سالگی، نامش به نماد شد؛ نماد نسلی که با وجود خطر، خیابان را انتخاب کرد. در روایت ملیکا، یک حقیقت تلخ تکرار می‌شود: نوجوانانی که باید آینده را بسازند، در خیابان‌ها هدف گلوله قرار می‌گیرند. خانواده‌ای که باید جشن تولد هفده‌سالگی‌اش را آماده می‌کرد، حالا بر مزارش شمع روشن می‌کند. و شهری که باید صدای خنده‌ی او را می‌شنید، حالا صدای دُهُل چَمَری را به یادش نگه داشته است.