Ali Mahmoudi

در دامنه‌های شاهان‌کوه و فردوان، زمستان به فریدون‌شهر زودتر می‌رسد. سرما در خیابان‌ها می‌خزد و ردپایش آرام و بی‌صدا، شهر را سپید می‌کند. زندگی در شهرهای پربرف سخت است و مردمش سخت‌کوش می‌شوند، اما دل‌شان گرم است؛ صمیمی و خونگرم، مثل علی که دوستان و آشنایانش او را به خوش‌رویی و مردانگی می‌شناختند. التهابات ۱۸ دی‌ماه از سردی زمستان کم نمی‌کرد، اما مردم در خیابان‌ها بودند. علی هم با آن‌ها بود. علی در ۱۸ فروردین ۱۳۷۱ به دنیا آمده بود؛ از گرجی‌های فریدون‌شهر اصفهان. دیپلم داشت، مجرد بود و برای رونق دادن به کسب‌وکارش در فروش آهن‌آلات بسیار تلاش می‌کرد. زندگی برای او آسان نگذشته بود. خودش خوب می‌دانست که برای ساختن آینده باید قدم‌به‌قدم جلو برود و با زحمت، کارش را سرپا نگه دارد. آرزویش این بود که کسب‌وکارش رونق بگیرد و بتواند زندگی بهتری برای خانواده‌اش فراهم کند، اما فرصت رسیدن به آن را پیدا نکرد. علی عاشق شاهنامه بود و شاهنامه‌خوانی را دوست داشت. فردوسی را بخشی از هویت و فرهنگ ایرانی می‌دانست. در منطقه‌ی زینبیه، در میان جمعیت، گلوله‌ای جنگی به قلب علی اصابت کرد و بر سنگفرش خیابان افتاد. مردم تلاش کردند او را به بیمارستان فاطمیه زینبیه برسانند، اما اجازه‌ی ورود به آن‌ها داده نشد. بعد او را به دارالشفای فاطمیه منتقل کردند؛ اما دیگر کاری از دست کسی برنمی‌آمد. همان شب، قلب علی از تپیدن ایستاد. علی محمودی ۳۳ ساله بود و هنوز جوان. یک خواهر بزرگ‌تر و یک برادر کوچک‌تر داشت. برادری بود خوش‌رو و جوانمرد که وجود عزیزش بر سنگفرش خیابان پرپر شد. پیکر علی را به سردخانه‌های گَوَرت در محدوده‌ی میوه و تره‌بار منتقل کردند. هر روز عمو و پسرعموهایش راهی آن سردخانه‌ها می‌شدند تا شاید بتوانند پیکر علی را تحویل بگیرند. هر بار با تهدید و پاسخ منفی برمی‌گشتند؛ به آن‌ها گفته می‌شد مرتب مراجعه نکنند، وگرنه ممکن است اصلاً جنازه‌ای به آن‌ها تحویل داده نشود. چند روز خانواده‌ی داغ‌دار در همین انتظار گذشت. سرانجام، سه‌شنبه ۲۳ دی، ساعت دوازده ظهر، پیکر علی را تحویل دادند. پدرش را نیز تهدید کرده بودند که باید علی را بسیجی اعلام کند اما پدر نپذیرفت. حاضر نشد برای گرفتن پیکر فرزندش، حقیقتی را که به آن باور نداشت امضا کند. پیکر شریفش در قطعه‌ی ۶۴ باغ رضوان اصفهان، در حالی به خاک سپرده شد که نیروهای امنیتی بر مراسم نظارت داشتند. پدر و مادرش هنوز جوان بودند، اما پس از مرگ او گرفتار افسردگی شدید و مشکلات قلبی شدند. خانواده به زندگی روزمره ادامه می‌دهند، اما انگار بخشی از معنای زندگی برایشان با علی از میان رفته است. مادرش در مراسم چهلم علی، رقص سوگ کرد و کبوترها را آزاد کرد. بر سنگ مزارش حک کردند: «چنین گفت موبد که مردن به نام به از زنده، دشمن بدو شادکام اگر کشت خواهد همی روزگار چه نیکوتر از مرگ در کارزار»