Amir Ghanbari Namin

امیر قنبری نمین، متولد تیرماه ۱۳۶۰، مهندس معمار، اصالتاً اهل اردبیل و زاده و بزرگ‌شده محله شهران در غرب تهران بود. چهل‌وچهار سال زندگی کرد؛ سال‌هایی که کار، خانواده و رفاقت، سه ضلع اصلی جهانش بودند. همسر، پسر چهارده‌ساله، مادر، خواهر و برادرانش، محور زندگی او بودند و بارها می‌گفت تنها نگرانی واقعی‌اش آینده و امنیت خانواده‌اش است. کسانی که امیر را می‌شناختند، پیش از هر چیز از خنده‌هایش یاد می‌کنند. شوخ‌طبعی برای او نقابی بر چهره نبود، بلکه بخشی از ذاتش بود. در هر جمعی، یخ سکوت را می‌شکست. با همه زود صمیمی می‌شد و بی‌آن‌که تلاشی کند، حال‌وهوای جمع را تغییر می‌داد. قلبی مهربان داشت و شور زندگی را به اطرافیانش منتقل می‌کرد. فوتبال، استقلال، کتاب و معماری تنها علاقه‌هایش نبودند؛ هر کاری را با تمام وجود انجام می‌داد. برای حرفه‌اش از جان، مایه می‌گذاشت و از سال‌های دانشجویی‌اش با عشق و افتخار یاد می‌کرد. زندگی برای او چیزی نبود که فقط از کنارش بگذرد؛ آن را با تمام وجود زندگی می‌کرد. عصر بیستم دی‌ماه ۱۴۰۱، در حالی که فضای شهر همچنان از اعتراضات روزهای پیش ملتهب بود، امیر در محدوده خیابان آیت‌الله کاشانی هدف شلیک گلوله‌های ساچمه‌ای قرار گرفت. ده‌ها ساچمه به سرش اصابت کرد. همراهانش او را به نزدیک‌ترین درمانگاه رساندند، اما به‌دلیل فضای امنیتی آن روزها، از پذیرش او خودداری شد. ساعت‌هایی که می‌توانست در نجات جانش تعیین‌کننده باشد، میان درهای بسته و تأخیر در انتقال از دست رفت. پس از انتقال به بیمارستان و انجام عمل جراحی، پزشکان مرگ مغزی او را اعلام کردند. صبح روز بعد، خانواده در دشوارترین تصمیم زندگی‌شان با اهدای اعضای بدن او موافقت کردند؛ تصمیمی که با شخصیت امیر بیگانه نبود. مردی که در زندگی برای دیگران امید و انرژی بود، پس از مرگ نیز به چند انسان دیگر فرصت دوباره زندگی بخشید. با رفتن امیر، تنها یک نفر از اعضای خانواده کم نشد؛ تعادل یک خانه فرو ریخت. همسر، فرزند، مادر، خواهر و برادرانش با غیاب کسی روبه‌رو شدند که ستون شادی خانه بود. هنوز هم در کوچه‌های شهران، عکس‌ها، لبخندها و خاطره حضورش در ذهن همسایه‌ها و دوستان زنده است؛ نه از سر نوستالژی، بلکه چون رد انسان‌هایی که زندگی را به دیگران هدیه می‌دهند، به این آسانی از یادها پاک نمی‌شود. روایت امیر قنبری نمین، روایت انسانی است که حتی پس از خاموش شدن قلبش نیز زندگی را میان دیگران تقسیم کرد؛ و جای خالی‌اش هنوز در خانه‌ای در شهران، هر روز دوباره احساس می‌شود.