Pourya Gholamali

پوریا غلامعلی ۳۲ ساله اهل و ساکن تهران بود. او از همان بدو تولد چالش‌های عاطفی بزرگی را تجربه کرده بود. پدر و مادرش بعد از به دنیا آمدن او از هم جدا شدند و مسئولیت بزرگ کردنش به مادربزرگ پدری‌اش سپرده شد. او تا مدت‌ها فکر می‌کرد مادربزرگش مادر اوست. پدر پوریا زمانی که او کودک بود، ازدواج مجدد کرده بود. پوریا پس از مرگ مادربزرگ خیلی تنها شد و زندگی مستقلش را آغاز کرد. او پسری بسیار خوش‌قلب و مهربان بود و به طبیعت‌گردی علاقه‌ی خاصی داشت. برای حیوانات خیابانی غذا تهیه می‌کرد و همیشه حامی‌شان بود. در جنگ ۱۲ روزه کوله‌پشتی‌ای از وسایل کمک‌های اولیه آماده کرده بود تا به مجروحان و نیازمندان کمک کند. عاشق دنیای فناوری و کامپیوتر بود و در محدوده‌ی سهروردی تهران مغازه‌ی فروش و تعمیر موبایل و کامپیوتر داشت. او از نظر مالی شرایط مناسبی داشت و حضورش در اعتراضات ریشه‌ی مادی نداشت. تنها به امید آزادی ایران قدم به خیابان گذاشته بود. از او جمله‌ای پیش از پرکشیدن به یادگار مانده است که روحیه‌اش را نشان می‌دهد: «اگر کشته شدم، برام گریه نکنین؛ شادی کنین، خوشحال باشین.» شاهزاده رضا پهلوی مردم را برای شامگاه ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه به حضور در خیابان‌ها فراخوانده بودند و مردم در آن شب‌ها با آمدن به خیابان به این فراخوان پاسخ مثبت دادند. پوریا نیز یکی از همین مردم بود. او در ۱۹ دی‌ماه، به اعتراضات سراسری در منطقه‌ی هفت‌حوض (نارمک) پیوست و همان شب، از فاصله‌ی بسیار نزدیک هدف اصابت گلوله قرار گرفت. گلوله به ناحیه‌ی سینه و قلبش اصابت کرد و جانش را از دست داد. مأموران حکومتی پس از تیر خوردن پوریا، پیکر بی‌جانش را به بیمارستان الغدیر منتقل کردند. به دلیل زندگی مستقلش، در ابتدا کسی از کشته شدنش باخبر نشد، اما پس از چند روز غیبت او در محل کار، دوستان و همکارانش نگران او شدند و به جست‌وجویش پرداختند. پیکرش در تاریخ ۲۱ دی‌ماه در کهریزک پیدا شد. به علت آسیب شدیدی که به سر و صورتش وارد شده بود، شناسایی او امکان نداشت و در آخر دوستانش، از روی تتوهای روی بدنش شناسایی‌اش کردند. پس از پیدا شدن پوریا، هنگامی‌که پدرش، علی‌اصغر، که خادم مسجد هم بود، برای تحویل پیکر او مراجعه کرد، نیروهای امنیتی از او مبلغی مطالبه کردند. متأسفانه پدر نتوانست پول را تهیه کند و نیروهای حکومتی پیکر را به این شرط تحویل دادند که پسرش را «بسیجی شهید» اعلام کنند. آن‌ها در ازای بسیجی خواندن او، به خانواده پیشنهاد استفاده از برخی امتیازات حکومتی را هم داده بودند. اما در ۲۲ دی‌ماه، در مراسم خاک‌سپاری، دوستانش با حضور بی‌شمارشان، با فریاد زدن نامش به عنوان «شهید آزادی» و سر دادن شعارهای اعتراضی، نقشه‌ی مأموران حکومتی را کاملاً خنثی کردند. آن‌ها برای او هم مادر شدند، هم خواهر و هم برادر، و تن پرعشقش را در بهشت زهرا به خاک سپردند. چند روز پس از مراسم خاک‌سپاری، ویدیویی در اینستاگرام وایرال شد؛ فردی ناشناس کاپشن خونینی را که پوریا در آخرین لحظات زندگی‌اش بر تن داشت، روی مزارش گذاشته و از آن عکس گرفته بود. دوستان پوریا با پست‌هایی در اینستاگرام از آن فرد خواهش کردند که مراقب این کاپشن خونین باشد، چرا که برای مردم ایران بسیار باارزش است.