Kianoush Lotfinia

جاویدنام کیانوش لطفی‌نیا، ۴۶ سال زیست؛ با همه‌ی امیدها، خستگی‌ها، تلاش‌ها و لحظه‌های ساده‌ای که شاید هیچ‌وقت تصور نمی‌کرد روزی به خاطره‌ای تلخ و پرسش‌برانگیز تبدیل شوند. مردی که دور از خانواده، در سکوت غربت، کار می‌کرد و زندگی‌اش را پیش می‌برد؛ بی‌آن‌که بداند سرنوشتش به چنین پایانی گره خواهد خورد. پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، شاهزاده‌ رضا پهلوی برای حضور مردم در خیابان فراخوان داده بود و اعتراضات روز جمعه‌ ۱۹ دی نیز ادامه یافت. از آن روز، تلفن کیانوش خاموش شد و خانواده دیگر نتوانستند با او تماس بگیرند. ۳۶ روز بی‌خبری، ۳۶ روزی که برای خانواده‌اش هر لحظه‌اش به اندازه‌ی یک عمر گذشت. چشم‌هایی که به در دوخته شد، گوشی‌هایی که با هر زنگ به تپش افتاد و امیدی که هر روز کم‌رنگ‌تر شد اما هرگز خاموش نشد. تا این‌که خبر آمد، اما نه آن خبری که دل‌ها انتظارش را می‌کشید؛ خبری سنگین، سرد و بی‌پاسخ. نزدیک به ۳۶ روز گذشت تا سرانجام فهمیدند پیکر او در مرکز پزشکی قانونی کهریزک است؛ خبری که پس از هفته‌ها انتظار رسید، اما هیچ شباهتی به آنچه خانواده آرزو داشت، نداشت. وقتی خانواده برای شناسایی پیکر رفتند، اجازه ندادند او را به‌طور کامل ببینند. تنها بخشی از صورتش را به آن‌ها نشان دادند و اجازه‌ی شست‌وشوی پیکر را هم ندادند. خانواده‌ای که هفته‌ها در جست‌وجوی عزیزشان بود، حتی برای دیدن و وداع با او نیز با محدودیت روبه‌رو شد. تلفن همراه کیانوش هم مفقود شده بود و خانواده نتوانستند آن را پیدا کنند. به گفته‌ی نزدیکان، هنگام تحویل پیکر به خانواده گفته شد که باید اعلام کنند کیانوش به دلیل «مشکلات تنفسی» جان باخته است. با این‌حال، خانواده از چگونگی واقعی مرگ او اطلاع روشنی نداشتند. وقتی اجازه‌ی دیدن کامل پیکر داده نمی‌شود و امکان بررسی آن از خانواده گرفته می‌شود، پرسش درباره‌ی آنچه بر سر یک انسان آمده، همچنان باقی می‌ماند. نحوه‌ی کشته‌شدن کیانوش نیز به همین دلیل در هاله‌ای از ابهام است. کیانوش، حتی در آخرین نشانه‌ی حضورش، با یک پیام صوتی، هنوز در دل خانواده‌اش نفس می‌کشد. صدایی که شاید ساده به نظر برسد اما حالا تبدیل به تکه‌ای از جان شده؛ یادگاری از مهربانی، از دلتنگی، از پیوندی که مرگ هم نمی‌تواند آن را قطع کند. آن صدا، برای خواهرزاده‌اش، برای خانواده‌اش و برای همه‌ی کسانی که این روایت را می‌شنوند، چیزی فراتر از یک پیام است؛ گویی آخرین پل میان بودن و نبودن. اما درد، فقط در نبودن او خلاصه نمی‌شود؛ در ندانستن است، در ابهامی که باقی مانده، در حقیقتی که گفته نشد یا اجازه‌ی گفتنش داده نشد. خانواده‌ای که حتی در وداع هم با محدودیت و سکوت روبه‌رو شدند، زخمی عمیق‌تر بر دل دارند: یک روایت ناتمام است، یک پرسش بی‌پاسخ که در ذهن‌ها باقی می‌ماند. جاویدنام کیانوش لطفی‌نیا، حالا به نمادی از صبر، درد و انتظار تبدیل شده است. نامی که باید گفته شود، نه فقط برای یادآوری یک انسان، بلکه برای زنده نگه‌داشتن حقیقت. او رفته است، اما صدایش، نامش و روایتش باقی خواهد ماند؛ به‌سان نوری کم‌سو اما ماندگار، در تاریکی این روزها.