Arman Mehdi Pour

آرمان مهدی‌پور، جوان ۲۴ ساله‌ای از سلسبیل تهران، دانشجو بود و تنها فرزند خانواده‌اش. زندگی‌اش ساده بود: درس می‌خواند، در یک فروشگاه زنجیره‌ای کار می‌کرد و با مادرش زندگی می‌کرد. پیش از آن‌که به خیابان بیاید، ویدئویی از حضور خودش در یک تجمع اعتراضی در اینستاگرام منتشر کرد. در آن ویدئو، جمعیت زیادی از مردم دیده می‌شدند که یک‌صدا فریاد «جاوید شاه» سر می‌دادند. در چشمان آرمان، در آن لحظات، باوری روشن به پیروزی موج می‌زد؛ انگار می‌خواست در آخرین ساعات زندگی‌اش، از باورهایش بگوید. همین ویدئو بعدها به‌عنوان آخرین سلفی و آخرین تصویر زنده از او شناخته شد. آن شب، شبی بود که آرمان و بسیاری دیگر از مردم ایران، در کنار هم، افتخاری برای خود ساختند. روز هجدهم دی‌ماه، آرمان در خیابان جیحون تهران با تیر مستقیم جنگی هدف قرار گرفت. طبق روایتی که یکی از آشنایانش با رادیو فردا در میان گذاشته، گلوله به پهلو و لگن او اصابت کرد. او از ترس بازداشت‌شدن به‌دست نیروهای سرکوب، به بیمارستان نرفت و از دوستانش خواست او را به خانه ببرند. ساعت‌ها بعد، وقتی خون‌ریزی شدت گرفت و بی‌هوش شد، سرانجام او را به بیمارستان رساندند اما دیر شده بود. آرمان جان باخت. خانواده‌اش پیکر او را در کهریزک شناسایی کردند. در لحظه‌ی تحویل پیکر، علت مرگ را کشته‌شدن به‌دست تروریست‌های خارجی اعلام کردند. آخرین تصویری که از آرمان مهدی‌پور به‌جا مانده، نه یک عکس یادگاری معمولی، که سلفی‌ای است از میان جمعیت، لحظه‌ای که هزاران نفر در کنار او یک‌صدا فریاد می‌زدند. در آن ویدئو، ترسی در چشمان او دیده نمی‌شود؛ فقط یک باور روشن، یک امید ساده به این‌که شاید این‌بار، این‌جا، چیزی تغییر کند. کسی نمی‌دانست که همین چند دقیقه تصویر، آخرین نشانه‌ی زنده‌بودن او خواهد شد. ساعتی بعد، در همان خیابان‌هایی که چند لحظه پیش صدای امیدش در آن‌ها پیچیده بود، گلوله‌ای به بدنش نشست. و در همان دقایق آخر، در حالی که درد و ترس و بی‌اعتمادی به هم گره خورده بود، آرمان تنها یک خواسته داشت نه برای نجات خودش، که برای آرامش خانواده‌اش: اگر جانش را گرفتند و پیکرش را پس ندادند، کسی برای گرفتن آن التماس نکند؛ فقط یک لباس از او را به خاک بسپارند و بگذارند بقیه‌ی راه را خودشان تمام کند.