Barbod Ali Tehrani

باربد متولد ۱۷ مهر ۱۳۸۷ در محله ارجِ جنوب تهران بود؛ نوجوانی که زندگی خیلی زود او را با سختی آشنا کرد. او نخستین فرزند خانواده بود و تنها دو سال از کودکی‌اش را کنار پدر و مادرش گذراند. پس از آن، همراه مادر و خواهر کوچکش(بنیتا) در کرج زندگی کرد تا این‌که در شانزده‌سالگی دوباره به تهران و محله سلسبیل بازگشت؛ محله‌ای که سرنوشتش در همان‌جا رقم خورد. باربد علاقه و وابستگی عمیقی به خواهرش بنیتا داشت و همیشه تلاش می‌کرد حامی و تکیه‌گاه او باشد. خانواده و نزدیکانش می‌گویند با وجود سن کم، حس مسئولیت زیادی داشت و خیلی زودتر از هم‌سن‌وسال‌هایش با واقعیت‌های سخت زندگی روبه‌رو شد. زندگی برای باربد از همان سال‌های نوجوانی رنگ مسئولیت گرفته بود. او در پانزده‌سالگی تصمیم گرفت ترک تحصیل کند تا بتواند کار کند و آینده‌اش را خودش بسازد. عاشق حرفه باریستا بود و حدود دو سال در این حرفه فعالیت کرد. کسانی که او را می‌شناختند می‌گویند خیلی زود در کارش حرفه‌ای شده بود و با رفتار محترمانه، انرژی مثبت و مهربانی‌اش به‌راحتی با آدم‌ها ارتباط برقرار می‌کرد. دوستانش از او به عنوان پسری خوش‌قلب، اجتماعی و کمک‌رسان یاد می‌کنند؛ نوجوانی که اگر کسی از او کمکی می‌خواست، نمی‌توانست بی‌تفاوت بماند. با وجود تمام سختی‌هایی که در زندگی تجربه کرده بود، هنوز امیدش را از دست نداده بود و برای آینده رویاهای بزرگی در سر داشت. به مادرش می‌گفت که روزی می‌خواهد کافه خودش را داشته باشد؛ نه فقط یک شعبه، بلکه چندین شعبه. حتی تصمیم داشت در کلاس‌های تخصصی باریستا ثبت‌نام کند تا در کارش حرفه‌ای‌تر شود. دلش می‌خواست پیشرفت کند، کار خودش را گسترش دهد و روزی بتواند برای خودش ماشین بخرد. صبح روز ۱۸ دی‌ماه نیز با مادرش تماس گرفته بود و گفته بود با صاحب‌کارش صحبت کرده و قرار است بیمه‌اش کند و حقوقش را بیشتر کند؛ حرف‌هایی ساده اما پر از امید، از نوجوانی که می‌خواست آینده‌اش را با تلاش خودش بسازد. عصر ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، باربد با مادرش تماس گرفت. آن روز اینترنت و تلفن‌ها دچار اختلال شده بود. مادرش می‌گوید هنگام تماس از او پرسیده کجاست و باربد پاسخ داده بود برای اعتراضات آمده اما گفته بود: «این‌جا خیلی شلوغه…خیلیا هستند. هر وقت کارم تموم شه برمی‌گردم خونه.» این آخرین گفت‌وگوی آن‌ها بود؛ همان لحظه تماس‌ها قطع شد. طبق گفته شاهدان، حدود ده دقیقه بعد، تک‌تیراندازی که بر بالای مسجد حجت‌ابن‌الحسن در منطقه سلسبیل مستقر بود، به سمت راست سینه باربد شلیک کرد. شاهدان می‌گویند باربد حتی آخ هم نگفت؛ فقط لحظه‌ای دستش را روی سینه‌اش گذاشت و به سمت پیاده‌رو رفت. گلوله از پشت وارد و از سینه‌اش خارج شده بود. خون همه‌جا را گرفته بود. اطرافیانش بعدها روایت کردند که باربد با وجود شدت جراحت، هیچ ناله‌ای نمی‌کرد. مردم او را به درمانگاه رساندند اما متاسفانه پزشکان درمانگاه کمکی نمی‌کنند. باربد سپس به بیمارستان لقمان‌الدوله منتقل شد. در تمام این مدت باربد به هوش بوده و حتی وقتی ازش می‌پرسند حالت خوبه، لایک نشون می‌ده. او را به اتاق عمل بردند و عمل جراحی انجام شد. پزشکان گفته بودند عمل موفقیت‌آمیز بوده و باربد از ریکاوری به آی‌سی‌یو برای مراقبت‌های بعد از عمل منتقل می‌شود. ولی بعد از مدت کوتاهی خبر می‌دهند که باربد جان باخته است. پدر باربد وقتی برای تحویل گرفتن مدارک پسرش به بیمارستان مراجعه کرد، با برخورد نیروهای امنیتی روبه‌رو شد و این مدارک به دلیل امنیتی بودن تحویل داده نشد. در گزارش پزشک قانونی علت مرگ را اصابت جسم سرد و سخت نوشتند. ولی برخی از شاهدان و نزدیکان می‌گویند جان باختن باربد به این دلیل بود که دستگاه‌هایی که به بدن باربد وصل بود را جدا کرده بودند. پیکر باربد بعد از ۵ روز به خانواده تحویل داده شد و خانواده مجبور به برگزاری خاک‌سپاری باربد در محلی که از طرف نیروهای امنیتی مشخص شده بود، شدند. در حالی که چند مأمور با لباس شخصی و کلت هم در مراسم حضور داشتند. مادر باربد بعدها در یکی از نوشته‌هایش گفت: «باربد، از وقتی رفتی نفس کشیدن هم برام سخته… هر جا رو نگاه می‌کنم تو رو می‌بینم… بهت افتخار می‌کنم و بدون که به‌زودی انتقام خونتو می‌گیریم…» کشتن باربد فقط خاموش کردن زندگی یک نوجوان نبود؛ ویران کردن رؤیاهای پسری بود که می‌خواست با دست‌های خودش آینده‌اش را بسازد، کافه خودش را داشته باشد و زندگی بهتری برای خانواده‌اش فراهم کند.