Behrouz Mansouri

Husband of Mansoureh Heidari, shot dead with live ammunition while standing in front of the Qoran Mosque on Ashouri Street during public protests. Shot from inside the mosque by government forces stationed there, died at the scene due to severity of injuries.

جاویدنامان منصوره حیدری و بهروز منصوری، زوجی ساکن بوشهر، در جریان اعتراضات ۱۸ دی‌ماه در خیابان عاشوری این شهر، با شلیک نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی و اصابت گلوله‌های جنگی جان خود را از دست دادند. منصوره، پرستار بیمارستان تأمین اجتماعی بوشهر بود؛ زنی که سال‌ها از بیماران پرستاری کرده و بخشی از زندگی خود را صرف مراقبت از دیگران کرده بود. بهروز نیز در حوزه آموزش فنی و حرفه‌ای فعالیت داشت و سال‌ها از عمرش را صرف آموزش و تربیت نسل جوان کرده بود. آن‌ها بیش از دوازده‌سال در کنار یک‌دیگر زندگی کرده بودند؛ زن و مردی از طبقه متوسط جامعه که همچون میلیون‌ها ایرانی دیگر، روزهایشان را میان کار، مسئولیت، امید و نگرانی برای آینده فرزندان‌شان سپری می‌کردند. از این زوج، دو فرزند به نام‌های آیلین و کیان به یادگار مانده است؛ کودکانی که آن شب نمی‌دانستند آخرین‌باری است که آغوش پدر و مادرشان را تجربه می‌کنند. شب ۱۸ دی‌ماه، هنگامی که آیلین و کیان را برای خواب آماده می‌کردند، احتمالاً هیچ‌کس تصور نمی‌کرد چند ساعت بعد سرنوشت این خانواده برای همیشه تغییر خواهد کرد. آن‌ها می‌توانستند در خانه بمانند؛ کنار فرزندان‌شان، در امنیت دیوارهای خانه. اما تصمیم گرفتند در کنار مردم بایستند، در خیابان عاشوری بوشهر، جایی که صدای اعتراض با امید به آینده‌ای بهتر درهم آمیخته بود. براساس گزارش‌های منتشرشده، ابتدا بهروز منصوری هدف تیراندازی قرار گرفت. گلوله او را بر زمین انداخت. در آن لحظه، منصوره می‌توانست از صحنه دور شود و جان خود را نجات دهد؛ اما بازگشت. به سوی مردی که سال‌ها هم‌سفر زندگی‌اش بود، به سوی پدر فرزندانش. او برای کمک به همسرش قدم برداشت، اما نیروهای حکومتی، بی‌توجه به این صحنه، او را نیز هدف گلوله قرار دادند. پیکر این زوج چهار روز بعد به خانواده‌هایشان تحویل داده شد. آنان سرانجام در روستای بوی‌گز، در نزدیکی بوشهر، در کنار یک‌دیگر به خاک سپرده شدند؛ همان‌گونه که سال‌ها در کنار یک‌دیگر زندگی کرده بودند. اگرچه امروز، این زوج آزادی‌خواه دور از فرزندان‌شان کنار یک‌دیگر آرام گرفته‌اند، اما هیچ گلوله‌ای نمی‌تواند دوازده سال زندگی مشترک، دو فرزند که تنها سهم‌شان از خداحافظی دو بوسه بوده و آخرین تصمیم مشترک آن‌ها برای ایستادن در کنار مردم را از حافظه تاریخ پاک کند.