Esmaeil Beigi

Father of two children and a known contractor in the steel industry, attended a protest with his wife at Seh-Rah Simin in Isfahan on the evening of January 9, 2026. In the early minutes of the gathering, he was shot directly from behind with a war bullet that struck his heart. He was taken by citizens to Milad Hospital in Isfahan but died before arrival due to the severity of his injuries. He was reportedly the first protester killed at Seh-Rah Simin around 8pm, after which dozens more protesters were shot by suppressive forces at the same location. His body was handed over to his family a week later on January 15 from Bagh-e Rezvan in Isfahan and buried that night, which coincided with his birthday.

اسماعیل بیگی هرچگانی، مرد ۵۳ساله و پدر دو فرزند، در شامگاه نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ جان باخت. او که از پیمانکاران موفق فولاد و بی‌نیاز بود، همراه همسرش به خیابان آمد تا صدای آزادی‌خواهی هموطنانش باشد. در سه‌راه سیمین اصفهان، تک‌تیرانداز نیروهای حکومتی قلب او را از پشت سر هدف قرار داد. گلوله جنگی در لحظه به ناحیه قلب اصابت کرد و اسماعیل در مقابل چشمان همسرش روی زمین افتاد. هموطنان حاضر او را سریع به بیمارستان میلاد رساندند، اما دیگر کاری از دست پزشکان برنمی‌آمد. اسماعیل نخستین معترضی بود که در آن نقطه با گلوله جنگی کشته شد. بعد از او، ده‌ها نفر دیگر در همان سه‌راه سیمین توسط همان تک‌تیراندازها هدف قرار گرفتند. خانواده‌اش بعد از یک هفته جست‌وجو، در بیست‌وپنجم دی‌ماه پیکر او را از باغ رضوان اصفهان تحویل گرفتند. همان شب، در شب تولدش، او را به خاک سپردند. اسماعیل مردی موفق در کار بود که وقتی زمان ایستادن رسید، در خانه نماند. مرگ او ضربه‌ای سنگین به خانواده‌اش وارد کرد. دو فرزندی که حالا باید بدون پدر ادامه دهند و همسری که صحنه‌ی آخرین لحظه‌ی او، هرگز از ذهنش پاک نخواهد شد. اسماعیل بیگی هرچگانی با رفتن، نمادی از مردانی شد که با وجود زندگی آرام، حاضر شدند برای آزادی به خیابان بیایند. او در شامگاهی که قرار بود صدای مردم باشد، با گلوله از پشت سر خاموش شد. نام اسماعیل بیگی هرچگانی را به یاد بسپاریم. پدری پنجاه‌ وسه ساله که در شامگاه نوزدهم دی، در سه‌راه سیمین اصفهان، در مقابل چشمان همسرش جان باخت.