Jalil Milanlouei

هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، اسفراین شبی دیگر را تجربه می‌کرد؛ شبی که برای خانواده‌ای، برای دو دختر، و برای شهری کوچک، هرگز عادی نماند. جلیل میلان‌لوئی، ۴۸ ساله، مدرس دانشگاه و رئیس شعبه مرکزی بانک رسالت اسفراین، در جریان اعتراضات هدف شلیک مستقیم قرار گرفت. گلوله جنگی به قفسه سینه‌اش اصابت کرد؛ شلیکی که براساس گزارش‌ها از پشت‌بام کلانتری صورت گرفته بود. شدت جراحت و خون‌ریزی او را با وضعیتی بحرانی به بیمارستان رساندند. شاهدان می‌گویند پیش از آن‌که به اتاق احیا منتقل شود، هنوز صدایی در سینه داشت. صدایی که با درد آمیخته بود اما خاموش نشده بود: «علی خامنه‌ای، ننگ بر تو. ببین با این مردم چه کردی.» او فعال سیاسی حرفه‌ای نبود. چهره رسانه‌ای هم نبود. پدری بود با دو دختر. کمتر از یک سال پیش همسرش را بر اثر سرطان از دست داده بود و حالا تنهاییِ خانه و بار زندگی بر دوش خودش بود. می‌توانست بماند. می‌توانست بگوید دو دخترم به من نیاز دارند. می‌توانست انتخاب کند که از خیابان فاصله بگیرد اما انتخاب دیگری کرد. کنار مردم ایستاد. جلیل اقتصاد و مدیریت درس می‌داد. زندگی معمولی داشت. شغل ثابت، اعتبار اجتماعی و آینده‌ای تعریف‌شده. اعتراضش از سر هیجان لحظه‌ای نبود؛ از حس مسئولیت بود. از نگرانی برای آینده همان دو دختری که چشم‌انتظارش بودند. از دغدغه‌ی کشوری که دوستش داشت. در بیمارستان، روایت‌ها از صحنه‌ای تلخ حکایت می‌کنند. گفته می‌شود رئیس حراست، با روپوش سفید در بخش حاضر شد و پس از شنیدن آخرین جمله جلیل، کوشید مانع روند درمان شود اما کادر درمان اسفراین ایستادند. آن‌ها کارشان را متوقف نکردند. تا آخرین لحظه تلاش کردند جان او را نجات دهند. با این حال، خون‌ریزی شدید و شوک ناشی از اصابت گلوله اجازه نداد. جلیل جان باخت. سه روز خانواده‌اش در جست‌وجوی پیکر او بودند. سرانجام در ۲۱ دی‌ماه پیکرش تحویل داده شد؛ آن هم با شرط و تهدید. مراسم خاک‌سپاری در آرامستان «بهشت زهرا»ی اسفراین، زیر تدابیر شدید امنیتی برگزار شد. خانواده تحت‌فشار قرار گرفتند که درباره نحوه کشته‌شدن او سخنی نگویند. حتی در دانشگاهی که درس می‌داد، فضای سنگینی حاکم شد؛ سکوتی تحمیل‌شده. در مجوز دفن، علت مرگ «اصابت جسم پرتابه فلزی» و «شوک خون‌ریزی‌دهنده» ثبت شد. عباراتی سرد و اداری، برای شرح پایان یک زندگی گرم و انسانی. اما روایت جلیل تنها روایت مرگ نیست. روایت یک انتخاب است. مردی که می‌توانست عقب بکشد و نکشید. مردی که در آخرین لحظه، حتی در آستانه خاموشی، صدایش را نگه داشت. تنش افتاد اما صدایش ایستاد. و حالا، در اسفراین، در کلاس‌هایی که دیگر صدایش را نمی‌شنوند، در خانه‌ای که دو دختر چشم‌ به‌ در دارند، نام جلیل میلان‌لوئی فقط یک نام نیست؛ یادآور مسئولیت، شجاعت اخلاقی و انتخابی است که با بهای جان پرداخت شد.