Mohammadreza Saremi

Young man from Siahkal, Gilan province. His body was returned to family after 10 days. Under pressure from government institutions and due to family's poor financial situation, he was officially registered as 'Basiji' (militia member), though this appears to contradict his actual status as a protest victim.

جاویدنام محمدرضا صارمی، جوان ۱۸ ساله‌ی گیلک، زاده و ساکن روستای برفجانِ سیاهکل از توابع لاهیجان بود. طبق گزارش خبرگزاری‌ها او پدر و مادر نداشته و با مادربزرگش زندگی می‌کرده و برای امرار معاش به‌عنوان راننده‌ی اسنپ کار می‌کرده است. محمدرضا در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در پی فراخوان رضا پهلوی به اعتراضات مردمی و انقلاب ایرانیان در شهر لاهیجان پیوست. در جریان سرکوب معترضان و به‌کارگیری سلاح‌های جنگی برای خاموش کردن صدای آنان، این جوان بی‌گناه با شلیک گلوله‌ی جنگی به سرش جان فدای میهن کرد. جوانی که دور از محبت پدر و مادر و محروم از خانواده، نه‌تنها کودکی نکرد، بلکه زودتر از سنش بزرگ شد و بارِ یک زندگی را بر شانه‌های کوچکش حمل کرد. جوانی که در تنها عکسی که از او به‌جا مانده، با مظلومیتی به دوربین زل‌ زده که تا مغز استخوان را می‌سوزاند. او زندگی، آینده و آرزوهایی را با خود برد که شاید دست یافتن به آن‌ها آن‌قدر دور بود که امیدی به ماندن و ادامه دادن باقی نگذاشت. شاید زمانی که کنار هم‌شهریانش روبه‌روی لشکر سیاهی ایستاد، تنها یک لحظه با خود گفت، کدام زندگی؟ با کدام امید؟ و ایستاد روی همان پاهای کوچکی که هر روز و هر شب، در روشنی و تاریکی، در سرما و گرما بر پدال گازی فشرده بود برای زودتر رسیدن و ترمزی که مانع رسیدن به رؤیاهایش بود. جان فدای ایرانی کرد که به دست ضحاکیان جز نامِ ایران و شرفِ مردمانش چیزی از آن نمانده بود. مرگ محمدرضا به دست مزدورانِ حکومتی رقم خورد که زندگی‌اش را به کوچه‌های بن‌بست بی‌شماری بدل کرده بودند که مدام باید از آن‌ها دنده‌عقب می‌گرفت. پیکر این جاویدنام در روستای برفجان سیاهکل، تحت تدابیر شدید امنیتی در سکوت و غریبانه به خاک سپرده شد. حکومت از وضعیت خانوادگی او استفاده کرد و مادربزرگ پیرش را مجبور کرد تا نامش را در شمار بسیج و وابستگان به حکومت ثبت کند. چهلمین روز درگذشت او با یکی از جاویدنامان (عارف میرموسوی) هم‌زمان بود و خواهر این جاویدنام در مراسم برادر از محمدرضا هم نام برد: «امروز مراسم برادرم عرفان هم‌زمان با جاویدنام دیگری از سیاهکل است که پدر و مادر ندارد، محمدرضا صارمی» و حاضران برای او شعار باشرف سردادند. پیکر او کنار هم‌رزمانی چون صنم پوربابایی، عرفان میرموسوی و دیگر جاویدنامان به خاک ایران سپرده شد.