Elham Ahadi

جاویدنام الهام احدی، پرستاری ۳۲ ساله از محمدشهر کرج، زندگی خود را وقف مراقبت از دیگران کرده بود. مادر سه کودک بود و روزهایش میان شیفت‌های پرستاری، رسیدگی به بیماران و آغوشی که پناه فرزندانش بود، می‌گذشت. او حرفه‌ای را برگزیده بود که معنایش ایستادن کنار انسان‌ها در سخت‌ترین لحظه‌های زندگی‌شان است؛ جایی که گاهی یک نگاه، یک لمس یا یک اقدام به‌موقع می‌تواند امید را به خانواده‌ای بازگرداند. هجدهم دی‌ماه، هم‌زمان با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور در اعتراضات، الهام نیز راهی خیابان‌های محمدشهر شد تا به جمع معترضان بپیوندد. براساس اطلاعات منابع آگاه و روایت شاهدان، او در میان جمعیت حضور داشت که از پشت هدف شلیک گلوله قرار گرفت. اطرافیانش بی‌درنگ او را به بیمارستان امام حسین محمدشهر رساندند، اما تلاش‌ها برای نجات جانش بی‌ثمر ماند و زنی که سال‌ها برای حفظ جان دیگران کوشیده بود، این‌بار خود از میان رفت. تلخی سرنوشت الهام در همین تضاد نهفته است؛ دستانی که بارها برای نجات بیماران به کار افتاده بود، دیگر نتوانستند صاحب خود را نجات دهند. پرستاری که درد دیگران را مرهم می‌گذاشت، خود قربانی خشونتی شد که فرصت ادامه زندگی را از او گرفت. نزدیکانش می‌گویند الهام زنی مهربان، مسئولیت‌پذیر و خانواده‌دوست بود. زندگی او تنها به حرفه‌اش خلاصه نمی‌شد؛ در خانه، مادری بود که آینده سه کودک به حضورش گره خورده بود. با کشته شدن او، سه کودک از آغوش مادر محروم شدند؛ فقدانی که هیچ واژه‌ای توان توصیف سنگینی آن را ندارد. پیکر جاویدنام الهام احدی در آرامستان بهشت علی اشتهارد، در کنار دیگر جان‌باختگان هجدهم دی‌ماه، به خاک‌ سپرده شد. نام او امروز تنها یادآور یک پرستار نیست؛ یادآور زنی است که زندگی‌اش را صرف مراقبت از دیگران کرد، اما خود در میانه اعتراضات جانش را از دست داد و سه کودک را با داغی ماندگار تنها گذاشت.