Emad Mavadatipour

عماد مودتی‌پور، متولد ۸ فروردین ۱۳۷۶ در تهران، فردی صلح‌طلب، آرام و علاقه‌مند به طبیعت و حیوانات بود. در چهار–پنج سال گذشته گیاه‌خوار شده بود فقط به این دلیل که دوست نداشت به حیوان‌ها آسیب برسد. او به‌طور منظم کوه‌نوردی می‌کرد و هر روز صبح برای تماشای طلوع و انجام مدیتیشن به ارتفاعات می‌رفت. عماد در دبیرستان در رشتهٔ ریاضی تحصیل کرد. در کنکور، در دو دانشگاه پذیرفته شد: دانشگاه بوئین‌زهرا در رشتهٔ مهندسی صنایع و دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی در رشتهٔ آموزش ریاضی. به دلیل «رد شدن در مصاحبهٔ عقیدتی» امکان ورود به دانشگاه شهید رجایی را نیافت و ناچار به تحصیل در بوئین‌زهرا شد، اما به دلیل عدم علاقه، دورهٔ تحصیل را نیمه‌تمام رها کرد. پس از آن به یادگیری زبان پرداخت؛ انگلیسی را در سطح پیشرفته فراگرفته بود و سپس زبان آلمانی را آغاز کرد. هدف او مهاجرت از طریق برنامهٔ آوسبیلدونگ بود و مدارک لازم را نیز تهیه کرده بود که در آزمون TELC اسفندماه سال جاری شرکت کند. بر اساس اظهارات منبع آگاه، عماد تا سال ۱۴۰۴ فعالیت یا گرایش سیاسی مشخصی نداشت و اخبار را نیز به‌طور جدی دنبال نمی‌کرد. اما از ابتدای سال ۱۴۰۴، تحت تأثیر شرایط اجتماعی، اقتصادی و گزارش‌های مربوط به بازداشت افراد زیر سن قانونی، به‌تدریج پیگیر اخبار سیاسی شد. پس از «جنگ دوازده‌روزه»، تحلیل‌های بیشتری را دنبال می‌کرد و در نهایت در اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه مشارکت کرد. در روز ۱۹ دی، عماد با وجود مخالفت مادرش، تصمیم به حضور در تجمعات اعتراضی گرفت. او حدود ساعت ۱۹ به سمت فلکه سوم تهران‌پارس و میدان پروین حرکت کرد. برای کاهش آسیب احتمالی، «دست‌هایش را با باند ورزشی بسته بود، دو شلوار پوشیده بود و سرش را با کلاه و گردن‌پوش پوشانده بود.» به دلیل قطع اینترنت، او و خانواده‌اش از وقایع شب ۱۸ دی و استفاده از گلولهٔ جنگی بی‌اطلاع بودند. در نزدیکی میدان پروین، پس از جدا شدن از دوستانش، به‌صورت مستقل وارد جمعیت شد و طبق روایت شاهدان، هم‌زمان به مجروحان کمک می‌کرد. در جریان درگیری‌ها، از پشت هدف گلوله قرار گرفت و به زمین افتاد. پزشکی قانونی بعداً اعلام کرد که گلوله «از فاصلهٔ نزدیک» شلیک شده و «احتمالاً از نوع برتا» بوده است. عماد توسط افراد حاضر به جای امنی برده شد اما تلاش یک پرستار برای جلوگیری از خون‌ریزی مؤثر واقع نشد و او حدود ساعت ۲۲:۰۷ جان باخت. خانواده از حدود ساعت ۲۳ تا صبح روز بعد در کلانتری‌ها و بیمارستان‌های منطقه به جست‌وجوی او پرداختند. ساعت ۶ صبح، پس از روشن شدن لحظه‌ای تلفن همراه عماد، تماسی ناشناس آنان را به محل نگهداری پیکر هدایت کرد. پیکر عماد را پیچیده در پتو، بی‌صدا، به پارکینگ خانهٔ خودشان آوردند تا مراحل قانونی طی شود. خواهر عماد پتوهای آغشته به خون برادر را در اتاقش نگه داشته است. برای صدور جواز دفن، پلیس در محل حاضر شد و از پیکر و محل اصابت گلوله فیلم‌برداری کرد (پزشکی قانونی بعداً گفت تیر از فاصلهٔ نزدیک، از پشت، به پهلو شلیک شده؛ «احتمالاً برنو یا شاه‌کش» و بعدتر مشخص شد برتا بوده). سپس پیکر به پزشکی قانونی منتقل شد. پدر خانواده برای تحویل پیکر به کهریزک مراجعه کرد و پس از جست‌وجوی طولانی میان «حدود ۴۰۰ جنازه»، عماد را از طریق تتوی روی مچ دست شناسایی کرد. به دلیل حجم بالای جان‌باختگان، انتقال پیکر به بهشت زهرا در تاریخ ۲۲ دی انجام شد. مراسم خاک‌سپاری در ساعت ۱۷ همان روز در قطعهٔ ۲۴۹ برگزار شد. بنا بر گفتهٔ یک منبع آگاه حدود ۶۰ نفر از نزدیکان حضور داشتند. خانواده به دلیل شرایط امنیتی، آگهی ترحیم منتشر نکردند. مراسم چهلم در ۳۰ بهمن در قطعهٔ ۲۴۹ برگزار شد و «سه ون اطلاعات» در اطراف محل حضور داشتند. خانواده همچنان در وضعیت سوگ شدید قرار دارند و بنا بر گفتهٔ خواهر، «زندگی ما حول محور عماد می‌چرخید… الان نمی‌دانیم باید با آن چه کنیم.» از منظر حقوق بشری، پروندهٔ عماد مودتی‌پور پرسش‌هایی جدی دربارهٔ استفاده از سلاح گرم علیه معترضان، رعایت اصل تناسب در به‌کارگیری قوهٔ قهریه، حق حیات و ضرورت انجام تحقیقات مستقل، بی‌طرفانه و مؤثر دربارهٔ مرگ معترضان مطرح می‌کند. خانوادهٔ او همچنان در انتظار پاسخ به این پرسش‌ها هستند؛ پرسش‌هایی که به باور آنان بدون روشن شدن حقیقت و اجرای عدالت بی‌پاسخ خواهد ماند.