Mojtaba Mohammadzadeh

Disappeared after participating in protests at Meraj Square in Mashhad on Friday, 19 Dey 1404. After five days of searching, his family identified his body at the Behesht-e Reza morgue in Mashhad on 23 Dey. According to observations, he was killed by a bullet that struck the right temple area of his head. He was originally from Quchan, Khorasan Razavi province, and resided in Mashhad, working at a cabinet-making workshop.

مجتبی محمدزاده در دهم آذر ۱۳۸۳ به دنیا آمد؛ در خانواده‌ای کُرد کرمانج، اهل قوچان. اما زندگی او را به مشهد کشاند، شهری که در آن بزرگ شد، کار کرد و ریشه دواند. او کابینت‌ساز بود. دست‌هایش عادت داشت به اندازه‌گیری دقیق، به طراحی و برش، به ساختن کابینت و کمدهایی که فضای زندگی آدم‌ها را منظم و کاربردی می‌کرد. نان‌آور خانواده بود؛ در سنی که خیلی‌ها هنوز دنبال مسیر زندگی‌شان می‌گردند، او مسئولیت را روی دوشش گذاشته بود و بی‌هیچ گلایه‌ای حملش می‌کرد. اهل محل او را پسری آرام و دلسوز می‌شناختند. همیشه به نیازمندان کمک می‌کرد. تفریح خاصی نداشت؛ وقتش را می‌گذاشت برای کار، برای رسیدن به هدف‌هایی که برای خودش و خانواده‌اش ترسیم کرده بود. وقتی اعتراض‌ها بالا گرفت، خانواده مخالف بودند. نمی‌خواستند او به خیابان برود. ترس از دست دادن او، ترسی که هر خانواده‌ای می‌شناسد. اما مجتبی جمله‌ای گفت که حالا هرکس بشنود، در سینه‌اش سنگینی می‌کند: «خون من رنگین‌تر از بقیه جوون‌ها نیست. می‌رم تا درست کنم، می‌رم تا در آینده، برادرام با آرامش زندگی کنیم.» در نوزدهم دی‌ماه، او هم به جمع معترضان پیوست و به خیابان رفت. در میدان معراج شهرک حجت، جمعیت زیادی از مردم گرد آمده بودند؛ دست‌خالی، بدون هیچ سلاحی، فقط شعار می‌دادند. ناگهان نیروهای سرکوب شروع به تیراندازی کردند. مجتبی که در آن تجمع بود، هدف شلیک گلوله‌ای جنگی قرار گرفت؛ گلوله به شقیقه راستش اصابت کرد و همان‌جا جان باخت. خانواده وقتی به دنبال او گشتند، به آن‌ها گفته شد که مجتبی زخمی شده و در بازداشت است. اما هیچ ارتباطی با او برقرار نشد. روزها گذشت، در بی‌خبری کامل، تا این‌که خانواده پیکر او را در سردخانه بهشت رضا شناسایی کردند. در بیست‌وچهارم دی‌ماه، در آرامستان بهشت رضای مشهد، بلوک ۱۰ قطعه ۳۵، تحت تدابیر شدید امنیتی، او را به خاک سپردند. مجتبی محمدزاده رفت، اما جمله‌اش ماند. جمله‌ای که نشان می‌دهد او تا آخرین لحظه، به آن‌چه گفته بود باور داشت: که هیچ خونی از خون دیگری رنگین‌تر نیست.