Mohammad Panahi

کرج در شب ۱۸ دی‌ماه مانند کوه آتشفشان بود. جمعیت زیادی از مردم به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی پاسخ مثبت دادند و به جمعیت اعتراضی پیوستند. آن‌ها برای حقی که باور داشتند از آن‌ها سلب شده است، به خیابان آمدند. محمد پناهی هم یکی از همان مردم بود. نکته‌ی دردناک روایت محمد این بود که همان روزی که جاویدنام شد، روز تولدش بود. نازنین، همسر محمد، برای هدیه‌ی تولد محمد موتورسیکلت خریده بود، ولی نمایندگی موتور قرار بود آن را به‌جای ۱۸ دی، دو روز دیرتر تحویل بدهد و همسرش برای تولد او در ۲۰ دی، برنامه‌ریزی کرده بود. همسر محمد از دلتنگی‌اش می‌گوید و اینکه ۱۶ سال با هم بودند و می‌گوید هیچ کلمه‌ای نمی‌تواند رفاقت و دوست‌داشتن بین او و محمد را از بین ببرد: «همسرم جوان بود، با چشم‌هایی پر از امید، و دلی پر از رؤیاهای ناتمام. پر از شور زندگی، پر از خنده و امید.» محمد در تاریخ ۱/۱۲/۱۳۹۴ ازدواج کرده بود و ده سال از ازدواجش می‌گذشت. او ورزشکار حرفه‌ای بود. ویدیوهایی که از او به‌جا مانده، جوانی شاد و خانواده‌دوست را نشان می‌دهند. خواهرش درباره‌ی کمک او به بچه‌های کار گفت: یک روز محمد پشت چراغ راهنما بود که یکی از بچه‌های کار به او گفت «عمو یه آدامس از ما می‌خری؟». محمد تمام بسته را خرید. آن پسربچه خیلی خوشحال شد. محمد باور داشت که دعای همان کودک بود که از تصادف رانندگی‌اش جان سالم به در برده بود. در ۱۸ دی‌ماه، در عظیمیه‌ی کرج، جمعیت زیادی از مردم در خیابان بودند؛ آتش‌های بزرگی به پا کرده بودند و همه یک‌دست فریاد می‌زدند: «جاوید شاه، جاوید شاه، جاوید شاه». محمد هم در میان همین مردم بود. ‌ آن‌شب نیروهای حکومتی از تسلیحات جنگی، مهمات سنگین و خودروهای نظامی در بافت شهری عظیمیه برای متفرق کردن مردم استفاده کردند. محمد همان شب با شلیک مستقیم گلوله به قلبش جانش را از دست داد. خانواده آن شب منتظر بودند که محمد برگردد و همگی تولدش را جشن بگیرند. اما برنگشت. برای مراسم چهلم محمد پناهی، خانواده به همراه تعداد زیادی از مردم بر مزار او جمع شدند و یادش را گرامی داشتند. همسرش بر مزار او اشک می‌ریخت و از فراق او می‌گفت. او خیلی بی‌تابی می‌کرد و در میان گریه و عزاداری دست می‌زد و فقط از نبودن محمد می‌گفت و اینکه چطور بدون او دوام بیاورد. آخرین پیام‌های محمد در گروه خانوادگی، تشکری بود که از خانواده برای تبریک تولدش کرده بود. خواهرش نوشته است: «تو برای تولد خواهرت رقصیدی و خوشحالی‌ات را ابراز کردی، ولی ما آخرین تولدت فرصت نکردیم برایت برقصیم و خوشحالی کنیم. ۱۸ دی ۱۳۷۲، وقتی به دنیا آمدی خوشحال‌ترین بودیم، ولی ۱۸ دی ۱۴۰۴ بدبخت‌ترین آدم‌های روی زمین شدیم.» «بعضی خواب‌ها خواب نیستند… یک دیدارند، یک آغوش، یک دلخوشی کوتاه. خواب دیدم برگشتی… صورتت رو می‌بوسیدم و اشک و لبخند با هم روی صورتم بود. بهت گفتم: می‌دونی محمد… اگه به خاطر جانان نبود، تا الان ده بار اومده بودم پیشت. لبخند زدی و گفتی: بله… به گوشم رسیده… دختر این حرف‌ها رو نزن. کاش بعضی خواب‌ها تموم نمی‌شدند… تا چند دقیقه بیشتر کنارت می‌موندم. خیلی خیلی دوستت دارم محمدم راهت سبز عزیزترینم» همسرش در فراق محمد گفت: «چهل روز گذشته است… چهل طلوع بدون تو، چهل غروب که آسمان هم داغدار است. تو با گلوله رفتی، اما با ترس نه… با قامت ایستاده رفتی، مثل کوهی که حتی در لحظه‌ی فرو ریختن هم باشکوه است. همسرم… قهرمان من… تو را از من گرفتند اما نتوانستند عشقت را دفن کنند. قول می‌دهم نامت را آن‌قدر فریاد بزنم تا دنیا بداند قهرمان‌ها با گلوله نمی‌میرند بلکه جاودانه می‌شوند. خودت می‌دونی چقدر دوستت دارم منتظرتم نیمه‌ی جاویدنامم، محمد پناهی»