Behrouz Masoumnejad Gabiyeh

جاویدنام بهروز معصوم‌نژاد، جوان 32 ساله‌ی گیلک، زاده و اهل روستای چاف از توابع لاهیجان و ساکن محله‌ی رودکی تهران بود. بهروز پس از مرگِ پدرش، به‌عنوانِ سرپرست خانواده، تأمین‌کننده‌ی معیشت مادر و تنها خواهرش بود. این قهرمان وطن، ورزشکار و کشتی‌گیر بود و در حرفه‌هایی نظیر مکانیکی، برق‌کاری و رانندگی خودروی یدک‌کش اشتغال داشت. در شامگاه 18 دی‌ماه 1404 و در پی فراخوان رضا پهلوی، او به اعتراضات خیابانی در منطقه‌ی سلسبیل پیوست. یک شاهد عینی، که گویا از دوستان و هم‌محلی‌های او بوده است، درباره‌ی آن شب…

جاویدنام بهروز معصوم‌نژاد، جوان ۳۲ ساله‌ی گیلک، زاده و اهل روستای چاف از توابع لاهیجان و ساکن محله‌ی رودکی تهران بود. بهروز پس از مرگِ پدرش، به‌عنوانِ سرپرست خانواده، تأمین‌کننده‌ی معیشت مادر و تنها خواهرش بود. این قهرمان وطن، ورزشکار و کشتی‌گیر بود و در حرفه‌هایی نظیر مکانیکی، برق‌کاری و رانندگی خودروی یدک‌کش اشتغال داشت. در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ و در پی فراخوان رضا پهلوی، او به اعتراضات خیابانی در منطقه‌ی سلسبیل پیوست. یک شاهد عینی، که گویا از دوستان و هم‌محلی‌های او بوده است، درباره‌ی آن شب چنین گفته است: «در روز ۱۸ دی‌ماه و در جریان تجمع اعتراضی در خیابان سلسبیل، بهروز با موتور از جمعیت جدا شد تا وضعیت اطراف را بررسی کند. در همین حین، مأموران حکومتی به سمت او تیراندازی کرده و گلوله‌ای به ناحیه‌ی شکم او اصابت کرد. بر اثر این شلیک، او از روی موتور به زمین پرت شد؛ هم‌زمان نیروهای مسلح به جمعیت نزدیک شده و امکان دسترسی به بهروز را از ما گرفتند. سپس او را در حالی که به‌شدت مجروح بود، به داخل یک ون منتقل کردند و با خود بردند.» پس از آن شب، خانواده و نزدیکان او از سرنوشتش بی‌اطلاع بودند و برای یافتن خبری از او، چندین بار به کهریزک مراجعه کردند. سرانجام در تاریخ ۲۱ دی‌ماه، طی تماسی از کهریزک، خبر از شناسایی پیکرش به آنان داده شد. به خانواده‌ی داغ‌دارش گفته شد که بهروز پس از انتقال به بازداشتگاه، بر اثر شدت جراحات و خون‌ریزی جان باخته است.