Elina Hojjati

23-year-old final year microbiology student shot with war bullets by Islamic Republic suppression forces in east Tehran. Transferred to Shahid-e Tajrish Hospital immediately after shooting, died on 19 Dey due to severe bleeding. Family believes blood was not transfused during treatment. Body was not returned to family for three days and was transferred to Kahrizak. Family had to search among thousands of unnamed corpses to find their daughter's body. Family was under severe security pressure, not allowed to post mourning notices in their neighborhood, forced to hold limited funeral at home.

تنها شش روز تا تولد بیست‌وسه سالگی‌اش مانده بود. الینا حجتی در آستانهٔ پایان تحصیلاتش در رشتهٔ میکروبیولوژی قرار داشت و در کنار دانشگاه، به دانش‌آموزان کنکوری آموزش می‌داد. عاشق زندگی بود و برای آینده‌اش برنامه‌های بسیاری داشت. زبان انگلیسی را آموخته بود و این روزها با علاقه مشغول یادگیری زبان فرانسه بود. خانواده و دوستانش او را در روزهایی به یاد می‌آورند که میان درس، برنامه‌های آینده و زندگی روزمره‌اش در رفت‌وآمد بود. اما شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، در خیابان پاسداران تهران، گلوله‌ای که از فاصله‌ای نزدیک و از پشت به سوی او شلیک شد، همهٔ آن رؤیاها را ناتمام گذاشت. براساس اطلاعات رسیده، الینا در جریان اعتراضات مردمی هدف شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر حکومتی قرار گرفت. گلولهٔ جنگی به پهلوی او اصابت کرد و پس از انتقال به بیمارستان شهدای تجریش، با وجود وخامت وضعیتش، از دریافت خدمات درمانی و خون‌رسانی لازم محروم ماند. او در اثر خون‌ریزی داخلی جان خود را از دست داد و صبح روز ۱۹ دی‌ماه، خبر مرگش به خانواده‌اش اعلام شد. اما رنج خانوادهٔ الینا با اعلام خبر مرگ او پایان نیافت. پیکر این دختر جوان به خانواده تحویل داده نشد و به کهریزک منتقل شد. خانواده ناچار شدند در میان شمار زیادی از پیکرهای بی‌نام و نشان به جست‌وجو بپردازند و یک‌به‌یک جنازه‌ها را بررسی کنند تا سرانجام پیکر عزیزشان را بیابند؛ تجربه‌ای تلخ که عمق رنج تحمیل‌شده بر خانواده‌های جان‌باختگان را آشکار می‌کند. پس از شناسایی پیکر، از تمامی اعضای خانواده تعهد گرفته شد و آن‌ها تحت فشارهای امنیتی شدید قرار گرفتند. حتی اجازهٔ نصب یک اعلامیهٔ ترحیم ساده در کوچه و محله نیز به آن‌ها داده نشد. خانواده ناچار شدند مراسم سوگواری را به شکلی محدود و در فضای خانه برگزار کنند. تهدیدها و فشارها پس از خاک‌سپاری نیز ادامه یافت. الینا در آرامستان بهشت زهرا به خاک سپرده شد، اما برای خانواده‌اش، زمان در همان روزهای دی‌ماه متوقف شده است. چند روز پس از جان‌باختن الینا، ۲۴ دی‌ماه، روز تولدی فرا رسید که قرار بود در کنار خانواده جشن گرفته شود. اما مادرش به جای آماده کردن جشن تولد دخترش، هدیهٔ تولدی را که برای او خریده بود بر سر مزارش برد. مادرش در دل‌نوشته‌ای برای دخترش نوشته است: «نفسم، مامان جان دلم برای حرف زدنت، راه رفتنت، شوخی‌کردن‌هامان، کیک درست کردنت و کافه رفتن‌هایمان تنگ شده است. من هر روز کتاب‌هایت را ورق می‌زنم، کشوهایت را مرتب می‌کنم، روپوش و مقنعه‌ات را اتو می‌کنم. وای الینا، وای الینای من... همه کسم، بی‌تو خیلی سخت می‌گذرد. من چه بی‌رحمانه خسته‌ام و چه به ناچار قوی.» شاید این چند جمله، بیش از هر روایت دیگری، جای خالی الینا را توصیف کند؛ دختری که تنها چند روز تا بیست‌وچهار سالگی‌اش فاصله داشت، اما فرصت زندگی از او گرفته شد و اکنون تنها خاطراتش در میان کتاب‌های ورق‌خورده، کشوهای مرتب‌شده و دلتنگی بی‌پایان مادرش جریان دارد.