Babakhan Eshkevar-Ghorbani

Shot in the chest by live ammunition fired at close range by suppression forces directly in front of Rajai Hospital. Struck in the chest by live ammunition, resulting in immediate death at the scene. Brother of Farz-Ali Eshkevar-Ghorbani, a veteran killed in 1987 during the Iran-Iraq War.

شامگاه هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، سرمای گزنده و مرطوب ساحل خزر بر سنگفرش‌های تنکابن سنگینی می‌کرد. خیابان‌های شهسوار شاهد حضور جمعیتی از معترضان بود که خیابان‌های اصلی را در میان فریادها و رفت‌وآمد مأموران طی می‌کردند. در حوالی خیابان منتهی به بیمارستان شهید رجایی، چراغ‌های اورژانس معمولاً نشانی از پناه و بقا دارند؛ اما آن شب، خیابان روبه‌روی مرکز درمانی به خط آتش بدل شده بود. گاز اشک‌آور و شلیک گلوله‌ها فضا را متشنج کرده بود و طنین چند تیر جنگی، همهمه‌ی شهر را شکافت. باباخان هم آن شب آن‌جا بود؛ مردی ۴۲ ساله، کارگری زحمت‌کش با دست‌هایی که رد سال‌ها کار بر آن‌ها نشسته بود. او مردی از جنس زندگی روزمره و رنج‌های آرام طبقه‌ی کارگر بود که بی‌هیچ سلاحی در میان مردم ایستاده بود. روبه‌روی درگاه بیمارستان شهید رجایی، گلوله‌ای جنگی مستقیماً سینه‌ی او را شکافت. شلیک مستقیم به قفسه‌ی سینه، درست در آستانه‌ی یک مرکز درمانی، نقطه‌ی پایانی بر تپش‌های قلبی بود که تا واپسین لحظه در میان خشم و امید خیابان می‌تپید. جراحت عمیق‌تر از آن بود که فرصتی برای بازگشت باقی بگذارد و باباخان در همان ساعات نخستین بر اثر شدت خون‌ریزی جان خود را از دست داد. در دفاتر سرد اداری حکومت، هویت او به ردیف شماره ۲۷۷۴ از فهرست‌های رسمی فروکاسته شد: «عباس اشکورقربانی، با چند رقم پایانی کد ملی»؛ تلاشی برای خلاصه کردن یک انسان در جدولی از اعداد. اما این ارقامِ بی‌روح، تمام حقیقت او نبود. برای مردم شهسوار و اهالی روستای سلیم‌آباد، او «باباخان» بود؛ نامی ریشه‌دار در حافظه‌ی جمعی یک محله. سرنوشت این خانواده پیش‌تر نیز با باروت و داغ گره خورده بود. سی‌وهشت سال پیش، در سال ۱۳۶۶، برادر بزرگ‌ترش، فرضعلی اشکورقربانی، در جبهه‌ی سومار و در میانه‌ی جنگ هشت‌ساله جان باخته بود. خانواده‌ای که دهه‌ها پیش فرزند نخست خود را در خطوط مرزی کشور از دست داده بود، سال‌ها بعد دید که فرزند دیگرش نه در مرزهای دوردست، بلکه در قلب شهر مادری‌اش با شلیک نیروهای مسلح به خاک می‌افتد. دو برادر در دو مقطع از تاریخ؛ یکی در خاک سومار و دیگری بر آسفالت خیابان روبه‌روی بیمارستان رجایی شهسوار. پیکر باباخان را در آرامستان روستای زادگاهش، سلیم‌آباد تنکابن، به خاک سپردند. سنگ مزار او خیلی زود به میعادگاهی برای پیوند داغ‌ها بدل شد. روز سه‌شنبه، بیست‌وهشتم بهمن‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با چهلمین روز قتل او، مسجد صاحب‌الزمان سلیم‌آباد شاهد حضوری فراتر از یک سوگواری آرام و سنتی بود. جمعیت گردآمده بر سر مزارش، در کنار تصاویری از او، سرود «ایران جوان» و ترانه‌های میهنی را هم‌خوانی کردند و یاد کارگری را گرامی داشتند. اما پژواک آن صداها بی‌پاسخ نماند. اندکی پس از برگزاری مراسم چهلم، نیروهای امنیتی با یورشی شبانه به روستای سلیم‌آباد، حدود چهل تن از اهالی و حاضران در مراسم را با خشونت بازداشت کردند تا سکوت را بر این خاک تحمیل کنند. با این حال، نام باباخان از جغرافیای یک گورستان فراتر رفت؛ روایت مردی که در برابر دیوارهای یک درمانگاه جان باخت و سکوت یک شهر را شکست.