Behboud Hassanzadeh

در شهرستان کوه‌چنار، بسیاری از مردم بهبود حسن‌زاده را می‌شناختند؛ مردی آرام، خوش‌برخورد و مسئولیت‌پذیر که هرجا نامش می‌آمد، از اخلاق نیک و دغدغه‌مندی‌اش برای دیگران سخن می‌گفتند. با وجود آن‌که مدرک کارشناسی ارشد حقوق داشت، با خودروی شخصی‌اش کار می‌کرد تا زندگی خانواده‌اش را تأمین کند. رؤیای راه‌اندازی دفتر حقوقی خود را در سر داشت و امیدوار بود بتواند از دانش و تخصصش برای کمک به مردم شهرش بهره بگیرد. بهبود، متولد ۱۶ مهر ۱۳۶۷، متأهل و پدر دو دختر هشت و سیزده‌ساله بود. او فرزند دوم خانواده‌ای شناخته‌شده در چنارشاهیجان از توابع شهرستان کوه‌چنار بود و در میان نزدیکانش به مردی شناخته می‌شد که نسبت به رنج دیگران بی‌تفاوت نمی‌ماند. شاید همین روحیه بود که شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ او را به سوی خطر کشاند. زمانی که جاویدنام آنیسا هوشنگی هدف گلوله قرار گرفت، بهبود برای کمک به او شتافت. اما هنگامی که خود را به بالین او رساند، گلوله‌ای به کمرش اصابت کرد و پس از عبور از بدنش از ناحیه شکم خارج شد. در چند لحظه، مردی که برای نجات دیگری قدم پیش گذاشته بود، خود به شدت مجروح بر زمین افتاد. آن شب، خانواده، دوستان و هم‌شهریانش برای نجات جان او دست به هر تلاشی زدند اما انتقال بهبود به بیمارستان به سادگی ممکن نبود. راه‌های دسترسی بسته شده بود، آمبولانس امکان رسیدن به محل را نداشت و افراد مسلح در منطقه حضور داشتند. بنا بر روایت خانواده، نیروهای حاضر در محل با تهدید، شلیک، پرتاب سنگ و استفاده از گاز اشک‌آور، مانع انتقال سریع مجروحان می‌شدند. وقتی خبر زخمی شدن بهبود به خانواده رسید، بستگان و نزدیکان خود را به محل رساندند. یکی از اعضای خانواده بعدها روایت کرد که حتی هنگام انتقال او نیز جان همراهانش در امان نبود. در میان آن آشوب و تیراندازی، برای محافظت از کودکان خانواده ناچار بودند فریاد بزنند که کودک همراه‌شان است تا شاید از شلیک جلوگیری شود. سرانجام پس از حدود چهل دقیقه تلاش و نگرانی، توانستند او را به بیمارستان کازرون برسانند. بهبود تا مقابل اتاق عمل با خانواده‌اش صحبت می‌کرد و همین موضوع امید زنده ماندنش را در دل عزیزانش زنده نگه داشته بود اما شدت جراحات بیش از آن بود که بتوان بر آن غلبه کرد. او دو روز با مرگ جنگید و سرانجام در ۲۰ دی‌ماه ۱۴۰۴ جان خود را از دست داد. با این حال، رنج خانواده با مرگ بهبود پایان نیافت. پیکر او بنا بر یک گزارش، حدود شش روز و طبق گزارش دیگر، دوازده روز به خانواده تحویل داده نشد و آنان تحت فشار قرار گرفتند تا روایت‌هایی را که باور نداشتند تأیید کنند. همچنین از خانواده خواسته شد از برگزاری مراسم عمومی خودداری کنند و خاک‌سپاری را به صورت شبانه انجام دهند. خانواده در برابر این فشارها ایستادگی کردند و اجازه ندادند یاد و نام عزیزشان در سکوت و فراموشی دفن شود. در میان یادگارهای به‌جا مانده از بهبود، فایل صوتی کوتاهی وجود دارد که یک روز پیش از زخمی شدنش، در ۱۷ دی‌ماه، ضبط شده است. در آن فایل با نگرانی از فضای شهر سخن می‌گوید و جمله‌ای را بر زبان می‌آورد که امروز شنیدنش لرزه بر جان هر شنونده‌ای می‌اندازد: «ماشین‌های سپاه را به شهر آورده‌اند. فردا شب، کشته داریم.» او نمی‌دانست که تنها یک روز بعد، خود یکی از قربانیان همان شبی خواهد بود که از آن سخن می‌گفت. بهبود حسن‌زاده برای قهرمان شدن از خانه خارج نشد. او برای کمک به انسانی دیگر قدم پیش گذاشت؛ همان کاری که بسیاری از نزدیکانش می‌گویند با شخصیت و منش او سازگار بود. اما همان چند قدم، سرنوشت او را تغییر داد و نامش را در حافظه مردم شهرش ماندگار کرد. یاد و نام جاویدنام بهبود حسن‌زاده جاودان.