Maryam Zardesht

دکتر مریم زردشت، ۴۵ ساله، پزشک و اهل شیراز بود. در روزهای پایانی دی‌ماه، در حالی که برای کمک به مجروحان به بیمارستان مراجعه کرده بود، زندگی‌اش به شکلی ناگهانی و مبهم پایان یافت. آن‌چه از روایت‌های منتشرشده برمی‌آید، نه یک حادثه پزشکی معمول، بلکه زنجیره‌ای از رخدادهای نگران‌کننده است که هنوز پاسخ روشنی برای آن ارائه نشده است. بر اساس اطلاعات دریافتی از یک منبع مطلع و نزدیکان او، دکتر زردشت پس از بازگشت به اتاق خود در همان شب، روز بعد در حالی پیدا شد که بی‌هوش بود و آثار جراحت و کبودی بر بدنش دیده می‌شد. او به بیمارستان منتقل شد و حدود یک هفته بستری بود، اما در این مدت، خانواده‌اش از ملاقات با او منع شدند و توضیح شفافی درباره وضعیت جسمانی‌اش ارائه نشد. گزارش‌های اولیه پزشکی اعلام کرده‌اند که نشانه‌ای از مسمومیت دارویی یا الکل در آزمایش‌ها دیده نشده، اما در عین حال گفته شده که کلیه‌های او آسیب دیده و سطح هوشیاری‌اش به‌شدت پایین بوده است. نزدیکان می‌گویند او در مقاطعی کوتاه به هوش می‌آمد، درخواست کمک می‌کرد، اما دوباره بی‌هوش می‌شد؛ بی‌آن‌که امکان ارتباط خانواده یا نظارت مستقل پزشکی فراهم شود. سرانجام، در ۸ بهمن، بدون ارائه توضیح روشن درباره جراحات عمیق و کبودی‌های بدن، علت مرگ «نامعلوم» اعلام شد. نزدیکان دکتر زردشت تأکید کرده‌اند که جان‌باختن او در پی حمله مأموران رخ داده و خواستار روشن‌ شدن حقیقت، ارائه توضیح رسمی، و پاسخ‌گویی مسئولان درباره نحوه مرگ او هستند. در عین حال، گفته می‌شود برخی از اعضای کادر درمان به دلیل ترس از پیامدها حاضر به شهادت‌دادن نشده‌اند. مرگ دکتر مریم زردشت، تنها از دست‌رفتن یک پزشک نیست؛ خاموش‌ شدن صدای زنی است که برای درمان دیگران قدم پیش گذاشت. روایتی است از پزشکی که به سوگند حرفه‌ای‌اش وفادار ماند، اما خود، در همان فضای درمان، بی‌پناه ماند. پرسش‌ها همچنان بی‌پاسخ‌اند و حقیقت، همچنان در سایه است.