Taha Houshyar Baghbanani

اسم من طاها هوشیار است. دوازده سال داشتم و در بومهن، در گوشه‌ای از خانه‌ای پر از خنده، زندگی می‌کردم. دانش‌آموز دبستان بودم و دنیا برایم به اندازهٔ یک حیاط خلوت و چندتا دفتر مشق روشن بود. صبح‌ها با کیف و کتاب از خانه بیرون می‌زدم و عصرها، با بوی نان تازه و صدای پدر، برمی‌گشتم. از آن روزها هیچ چیز عجیبی در خاطرم نیست؛ فقط یک زندگی معمولی که گمان نمی‌کردم تقویمش آن‌قدر کوتاه باشد. شب پنج‌شنبه، هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، هوا سرد بود و کوچه‌های بومهن از نفس‌های مردمی گرم شده بود که فریادی مشترک در گلو داشتند. من هم رفتم. نه از روی شجاعت بزرگانه، بلکه از روی همان حس کودکی که صدا را می‌شنود و به سمت روشنایی آن می‌دود. خیابان تاریک بود، اما چراغ‌های دست مردم، شهر را نقطه‌نقطه روشن کرده بود. شانه‌به‌شانه‌ی بزرگ‌ترها، حس می‌کردم بخشی از چیز بزرگ‌تری هستم؛ چیزی که اسمش را درست نمی‌دانستم، اما توی سینه‌ام سنگینی می‌کرد. ناگهان، صدایی آتشین و ناآشنا، آرامش شب را پاره کرد. تیراندازی بود. صدای فریاد و هراس، جایِ نفس‌های منظم مردم را گرفت. من بچه‌ بودم؛ دلم می‌خواست فرار کنم، اما پاهایم زیر سنگینی ترس قفل شده بود. در میان آن هراس، یک لحظه همه چیز مبهم شد. نفهمیدم از کجا، ندیدم از چه سو، اما چیزی تند و سرد، صورتم را شکافت. زمین را زیر پا حس کردم، در حالی که دیگر پایی برای ایستادن نداشتم. دست‌هایی مرا از روی خاک بلند کردند؛ دست‌هایی که نمی‌شناختم، اما گرمی‌شان را هنوز به یاد دارم. مرا سوار ماشین کردند و در جاده‌ای لغزنده و تاریک، به سمت یک مرکز درمانی در رودهن بردند. توی راه، هر نفس برایم مثل یک معجزه بود. فکر می‌کردم اگر به بیمارستان برسم، همه چیز درست می‌شود. اما وقتی به در درمانگاه رسیدیم، درها را به رویم بستند. کسی اجازه نداد مرا درمان کنند. ثانیه‌ها کش آمدند، از نیمه‌شب گذشتند و من، توی همان بین‌راهی بین زندگی و مرگ، رها شدم. ساعت حدود دو بامداد بود که دیگر نتوانستم پلک بزنم. نه از خستگی، نه از درد؛ فقط دیگر نبودم. تمام شدم. در همان دو بامداد هجدهم دی، کسی گفت: «طاها تمام کرده است.» اما من تمام نکرده بودم؛ من فقط از این طرف ماجرا رفتم بیرون. امروز، کیف و کتابم هنوز گوشهٔ اتاق مانده، نیمکت خالی مدرسه منتظر کسی است که برنمی‌گردد، و کوچه‌های بومهن، جای پاهای دوازده‌ساله‌ام را فراموش نمی‌کنند. اما من در میانِ آن همه فریاد، در آغوش باد سرد آن شب، بدرقه شدم. نه با کفن، نه با سنگ قبر از پیش‌نوشته‌شده، بلکه با نامی که حالا روی لب‌هاست؛ طاها هوشیار، همان بچه‌ای که برای شنیده شدنِ یک صدا، صورتش را به گلوله سپرد.