Erfan Yousefi

عرفان یوسفی یکی از جان‌باختگان ۱۸ دی است که در مقابل فرمانداری قلعه حسن‌خان، شهر قدس هدف گلوله جنگی قرار گرفت. متولد ۲۷ اردیبهشت ۱۳۷۸ بود و در کارگاه آبکاری پدرش کار می‌کرد.یکی از بستگانش گفت که گلوله از پشت به پهلوی عرفان اصابت کرده و ریه او را سوراخ کرده بود.او بعد از اصابت گلوله، به بیمارستان منتقل شده و تحت جراحی قرار گرفته بود و وقتی خواهر و پدرش به بیمارستان می‌رسند او جان باخته بود. پیکر وی ۲۲ دی در امامزاده حضرتین در قلعه حسن خان،‌ شهر قدس به خاک سپرده شده است

جاویدنام عرفان یوسفی، جوانی ۲۶ ساله از شهرقدس تهران که در ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ هدف گلوله قرار گرفت و ساعاتی بعد، زندگی‌اش برای همیشه متوقف شد. آن شب، پس از اصابت گلوله، مردم او را به یکی از خانه‌های اطراف منتقل کردند تا هرچه سریع‌تر راهی برای رساندنش به بیمارستان پیدا کنند. عرفان با وجود جراحتی که هر لحظه توانش را می‌گرفت، هنوز هوشیار بود. در مسیر بیمارستان نور شهریار حدود ساعت ۹ با شماره‌ای ناشناس با خواهرش تماس گرفت و گفت که تیر خورده است. خواهرش بعدها از آن مکالمه کوتاه اما فراموش‌نشدنی روایت کرد؛ لحظاتی که میان امید و ترس سپری شد. وقتی به برادرش گفت که به او افتخار می‌کند و مطمئن است که به زودی خوب می‌شود، عرفان با صدایی که درد در آن موج می‌زد، پاسخ داد: «نوکرتم آبجی، ولی انقدر درد دارم نفسم داره بند میاد.» این آخرین جملاتی بود که خواهر از برادرش شنید. پدر و خواهرش با نگرانی خود را به بیمارستان رساندند، اما آن‌جا نیز چیزی جز انتظار نصیب‌شان نشد. عرفان را به اتاق عمل منتقل کرده بودند و هیچ‌کس پاسخ روشنی درباره وضعیتش نمی‌داد. ساعت‌ها در اضطراب گذشت؛ ساعت‌هایی که خانواده میان امید و ناامیدی سرگردان بودند و به هر دری می‌زدند تا خبری از عزیزشان بگیرند. اما نزدیک سحر، انتظار به پایان رسید؛ نه با خبری امیدوارکننده، بلکه با حقیقتی که زندگی خانواده را برای همیشه دگرگون کرد. گلوله از پشت به بدن عرفان اصابت کرده بود و پس از عبور از بدنش، به ریه او به شدت آسیب زده بود. عرفان تا واپسین لحظات زندگی برای نفس کشیدن جنگید؛ همان نفسی که در آخرین تماسش از سختی آن گفته بود. خانواده موفق به گرفتن پیکر او از بیمارستان نشدند زیرا بنا به گفته منابع آگاه نیروهای پلیس از در پشتی بیمارستان پیکرها را خارج میکردند. سرانجام پیکرش را با شماره ۱۱۹۴۳ در کهریزک یافتند و ۲۲ دی‌ماه به خاک سپرده شد. عرفان جوانی سرشار از زندگی بود. خانواده‌اش برای آینده او رؤیاهای بسیاری داشتند؛ رؤیای موفقیت، خوشبختی و روزی که او را در لباس دامادی ببینند. اما آن آرزوها هرگز فرصت تحقق پیدا نکردند و حسرت‌شان برای همیشه در دل عزیزانش باقی ماند. یکی از بزرگ‌ترین عشق‌های عرفان فوتبال بود. او فوتبال را تماشا نمی‌کرد؛ با آن زندگی می‌کرد و بخشی از هویت و شور جوانی‌اش در همین علاقه شکل گرفته بود. شاید به همین دلیل بود که خواهرش پس از رفتن او، در جمله‌ای سرشار از دل‌تنگی نوشت: «عزیز خواهر، انقدر فوتبالی بودی که کنارت یک فوتبالیت دفن شده و فوتبالیست‌ها اومدن سر خاکت.» امروز مزار عرفان در کنار مزار جاویدنام مجتبی ترشیز قرار دارد؛ فوتبالیستی که او هم در جریان اعتراضات ۱۸ دی‌ماه کشته شد. در مراسم چهلم آنان نیز چهره‌های شناخته‌شده فوتبال ایران، از جمله فرهاد کاظمی و حمید استیلی، بر مزارشان حاضر شدند و یادشان را گرامی داشتند؛ حضوری که برای خانواده‌ یادآور یکی از پررنگ‌ترین علاقه‌های فرزندشان بود. عرفان یوسفی دیگر در میان خانواده و دوستانش نیست، اما نام او با خاطرات، لبخندها، آرزوها و عشق‌هایی که از خود به جا گذاشت، زنده مانده است. از او نه فقط روایت یک جان‌باختن، بلکه روایت جوانی به یادگار مانده که زندگی را دوست داشت، عاشق فوتبال بود.