Aref Agah Ghalandarabad

بوی عود و اسپند و زعفران با خیابان طبرسی مشهد عجین شده است. راسته‌ی مغازه‌های دو طرف خیابان، به‌خصوص شب‌ها که گنبد طلایی حرم امام رضا (ع) در تاریکی می‌درخشد و چشم را می‌زند، پای هر زائری را سست می‌کند تا بغل‌بغل سوغاتی بخرد و خاطرات این شهر را با خود به یادگار ببرد. اما این روزها دیگر طبرسی را تنها با بازارها و هم‌جواری‌اش با حرم نمی‌شناسند؛ نام طبرسی این‌بار با جوانانی گره خورده است که خیابان و دی‌ماه را تا همیشه از آنِ خود کردند. به سراغ یکی از این جوانان می‌روم: عارف آگاه قندرآباد. اما سکوت عجیبی دور نامش حصار کشیده است. نشان زیادی از او در صفحات اخبار نیست، اما چهره‌ی زیبایش یک دنیا حرف برای گفتن دارد؛ نباید اجازه داد رد و نشان او از حافظه‌ی پیاده‌روهای طبرسی پاک شود. عارف آگاه؛ همانی که به واسطه‌ی نامش، معرفت غریبی در جانش موج می‌زد، معرفتی از جنس «آگاهی». همانی که در آن روزهای دی‌ماه، که بعضی ترجیح دادند پشت کرکره‌های پایین‌کشیده سکوت کنند، نتوانست چشم‌هایش را روی حقیقت شهر و خیابان ببندد. آگاه که باشی، پاهایت دیگر بند نمی‌شود؛ عدالت تو را درست به همان‌جایی می‌کشاند که مردم فریادش می‌زنند: خیابان طبرسی. جایی که صدای نقاره‌خانه‌ی حرم با هیاهوی زائران و مسافرانِ خسته گره می‌خورد و مغازه‌هایش پر از تسبیح و جانماز و بوی عنبر و عود است، اما آن روزها بوی گاز اشک‌آور و باروت می‌داد. عارف وارد خیابان شد و سرِ یکی از همان تقاطع‌های شلوغ ایستاد. قرار بود به رستوران دوستش سری بزند تا همراه هم بروند. دیر شده بود؛ وقت را غنیمت شمرد و تنهایی با جمعیت همراه شد. تقریباً می‌دوید و چشم از گنبد طلایی برنمی‌داشت. نگاهش به آسمانِ تیره و دودی مشهد بود و از شدت دود به سرفه افتاده بود که به‌ناگاه، با شلیک تفنگ یکی از آنان که زبانِ آگاهی را برنمی‌تافت، بر زمین افتاد. خونِ سرخِ او روی آسفالت نمور خیابان طبرسی جاری شد و با بوی عود سوخته‌ی مغازه‌ها آمیخت. این روزها به همه‌جا سر می‌زنم؛ به پروفایل هر کسی که کامنتی گذاشته سرک می‌کشم، اما به درهای بسته می‌خورم و همه‌ی صفحه‌ها با قفل بسته شده‌اند. صفحه‌ی خودش را هم پیدا نمی‌کنم تا شاید زنی در آن عاشقانه‌هایشان را پست کرده باشد؛ همان زنی که گاه‌به‌گاه زیر عکس‌های عارف کامنت گذاشته: «عشقت تا ابد در دلم زنده می‌ماند.» یا مادری که عکسی با پیراهنِ دامادی‌ او به دیوار بکوبد؛ مادری که در آخرین روزها از زبان پسرش شنیده بود: «آماده باش که آخر هفته‌ی دیگه به خواستگاری می‌ریم.» اما آخرِ آن هفته هرگز نرسید و مادرش به جای خنچه‌ی عروسی، حلوا و پیراهن و میوه چید و با لباس سیاه برایش شمع روشن کرد. عارف... بگذار گوگل و موتورهای جستجو نامت را کمتر بالا بیاورند؛ بگذار رسانه‌ها سکوت کنند. بگذار نشان ندهند که چقدر زندگی را دوست داشتی اما وطن و آزادی را بیشتر. ولی بدان که هر بار باد در میان کوچه‌های پرهیاهوی طبرسی بپیچد، نام تو را زمزمه می‌کند و هر زائری که آهسته و آرام از آن پیاده‌روها عبور ‌کند، صدای تو را خواهد شنید و یادت زنده می‌شود؛ «پسر چشم‌خوشگل»، به قول دوستانت... به‌راستی که چقدر زیبا بودی. آرام بخواب عارف شجاع، که آگاهی تو سطری از تاریخِ این شهر شد و راهت در بیداری ما ادامه دارد...