Azra (Mahnaz) Masoumi Goudarzi

Ozra (Mehnaz) Masoumi Goodarzi, 62, from Malayer. Javidnam was a religious and faithful woman and had no financial needs. But on the 18th and 19th, she participated in the Malayer protests, hoping to do something for the youth. On January 10, on Qaem Maqam Street in Malayer, she was shot from behind by the oppressors because she could not escape quickly enough and died.

عذرا (مهناز) معصومی گودرزی، زنی از تبار روشنایی بود؛ مادری ۶۴ سالهٔ از ملایر که سال‌ها پیش زخم جنگ را بر تن پذیرفته بود و این‌بار، زخم آزادی را بر جان. در روزهای سرد و سنگین دی‌ماه ۱۴۰۴، وقتی خیابان‌ها پر از دود، فریاد و هراس بود، او نه تماشاگر بود و نه عابر خاموش. دلش با نسل جوان می‌تپید؛ با همان‌هایی که آینده‌شان را در مشت گرفته بودند و در برابر تاریکی ایستاده بودند. ۱۸ دی‌ماه، وقتی چند جوان زخمی و هراسان به در خانه‌اش پناه آوردند، بی‌هیچ مکثی آغوشش را گشود. سال‌ها درد و جانبازی او را سخت نکرده بود؛ برعکس، قلبش را نرم‌تر کرده بود. می‌دانست پناه دادن به آن‌ها یعنی خطر، یعنی تهدید، یعنی شاید آخرین تصمیم زندگی‌اش. اما انسانیت برایش مهم‌تر از ترس بود. همان شب، در سکوت خانه‌اش، کنار جوانانی که از درد می‌لرزیدند، او مثل مادری که بر زخم فرزندانش دست می‌کشد، بر زخم‌های وطن دست کشید. روز بعد، ۱۹ دی‌ماه، خیابان قائم‌مقام ملایر شاهد آخرین قدم‌هایش شد. نیروهای سرکوب‌گر به سمت مردم آتش گشودند و او میان دود و فریاد، تلاش کرد خود را کنار بکشد. اما پاهایش، این پاهای خسته از سال‌ها درد و جانبازی، دیگر توان دویدن نداشت. سرعتش کم بود؛ نه از ترس، که از رنجی که سال‌ها پیش در دفاع از همین خاک بر تنش نشسته بود. گویی زمان برای او کندتر می‌گذشت؛ گویی جهان لحظه‌ای مکث کرده بود تا تصویرش را در حافظهٔ تاریخ ثبت کند: زنی که می‌خواست جانش را از تیر دور کند، اما تیر، بی‌رحم‌تر از آن بود که انسانیت را بفهمد. گلوله‌ای از پشت، بی‌آن‌که بداند او مادر است، جانباز است و انسان است، سینه‌اش را شکافت. زمین سرد دی‌ماه او را در آغوش گرفت؛ همان زمینی که برایش جنگیده بود، همان وطنی که به خاطرش زخم خورده بود. برای گلوله‌های مزدوران، تفاوتی نبود میان زن و مرد، پیر و جوان؛ اما برای مردم، برای تاریخ، برای وجدان جمعی، تفاوت بود؛ تفاوت میان قاتل و قهرمان. عذرا معصومی گودرزی رفت، اما روایتش ماند؛ روایتی از مادری که حتی در لحظهٔ مرگ هم تنها نبود، زیرا نامش در کنار نام تمام آزادگان این سرزمین می‌درخشد. او آخرین پناهگاه چند جوان شد و خود، در نهایت، در خاک پاک میهن آرام گرفت. یادش، مثل شمعی که در باد خاموش نمی‌شود، در دل مردم روشن مانده است.