Mojtaba Ziyadi

مجتبی زیادی ۳۳ ساله، جمعه ۱۹دی۱۴۰۴ در اعتراضات «ملایر» با گلوله نیروهای جمهوری اسلامی کشته شد. نیروهای مسلح حکومت مجتبی را اول بلوار «قائم‌مقام» ملایر هدف سلاح خود قرار دادند. او طراح کابینت‌ساز بود. مجتبی زیادی دوشنبه ۲۲دی، به خاک سپرده شد.

عزیز شماره ۴۶۷ ایران عزیز، فرزند ایران و جان‌فدای میهن، جاویدنام مجتبی زیادی، ۳۳ ساله، اهل ملایر؛ مردی که روزهایش را میان کار، خانواده و تلاش برای ساختن آینده‌ای آرام برای عزیزانش سپری می‌کرد. مجتبی زیادی، فرزند توکل و زهرا، متولد ۱۶ مرداد ۱۳۷۱، در ملایر زندگی می‌کرد و به‌عنوان طراح دکوراسیون و کابینت‌ساز فعالیت داشت. او با دقت و ظرافت، برای خانه‌های مردم فضاهایی زیباتر می‌آفرید. اما زیباترین بخش زندگی خودش، عشق و همراهی با همسر جوانش بود؛ زنی که در کنار او روزهای زندگی را با امید، محبت و رویاهای مشترک می‌ساختند. او مردی پرتلاش، دل‌بسته خانواده و آینده‌ای بود که برای آن تلاش می‌کرد. مجتبی پدر دختری خردسال به نام ساینا بود؛ دختری که از این پس با خاطرات پدری بزرگ خواهد شد که فرصت همراهی بیشتر با او را نیافت. همسر جوانش نیز باید روزهای آینده را با دل‌تنگی مردی ادامه دهد که شریک زندگی و همراه لحظه‌های او بود. روز جمعه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در ابتدای بلوار قائم‌مقام ملایر، مجتبی زیادی با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی جان خود را از دست داد. او در حالی از میان عزیزانش رفت که تنها ۳۳ سال داشت و هنوز فصل‌های بسیاری از زندگی پیش رویش بود. برای خانواده، مجتبی فقط یک فرزند یا همسر و پدر نبود؛ او حضوری آرام و قابل اتکا داشت؛ مردی که با کار، مسئولیت‌پذیری و محبت، جایگاه خود را در میان نزدیکانش ساخته بود. نبودنش زخمی عمیق برای پدر و مادرش، همسرش و دختر خردسالش ساینا بر جای گذاشت. خبر جان‌باختن مجتبی در میان مردم ملایر بازتاب یافت؛ شهری که یکی از فرزندان خود را از دست داد. پیکر او روز دوشنبه ۲۲ دی‌ ۱۴۰۴ در بهشت هاجر ملایر به خاک سپرده شد. جاویدنام مجتبی زیادی، روایت مردی است که میان کار، عشق و خانواده زیست و نامش در یاد نزدیکان و مردم ملایر باقی خواهد ماند.