Kaveh Chegini

در سرزمین اسطوره‌ها، آن‌جا که کوه‌های زاگرس آسمان را لمس می‌کنند و باد قصه‌های کهن را زمزمه می‌کند، مردی از تبار لُر برخاست به نام کاوه — کاوه‌ای دیگر، اصالتاً از نهاوند، از خاک لرستان و همدان. او در گوهردشت کرج بزرگ شد؛ در کوچه‌هایی که دود کارخانه‌ها و بوی نان تازه با هم می‌آمیخت. دستانش دستان کارگر بود، نه پهلوان اسطوره‌ای؛ اما در رگ‌هایش همان خونی جاری بود که هزاران سال پیش، نیای هم‌نامش را واداشت تا در برابر ظلم بایستد. روزگاری ضحاکی دیگر بر تخت نشسته بود — نه با دو مار بر دوش، که با هزاران چشم بر شهرها و هزاران گوش بر خانه‌ها. و باز هم، مغز جوانان این سرزمین خوراک قدرتی می‌شد که از بیدار شدن مردم، می‌ترسید. هجدهم دی بود. آسمان گوهردشت پر از فریاد بود، فریادهایی که سال‌ها در گلو خفته بودند و حالا سر باز کرده بودند. کاوه چگنی، بی‌درفشی جز شجاعت و بی‌زرهی جز عدالت‌خواهی، در میان مردم ایستاد. همان‌گونه که نیای اسطوره‌ایش پیشبند آهنگری‌اش را بر نیزه کرد و نشان قیام ساخت، این کاوه نیز سینه‌اش را سپر کرد — سپر دخترانی که تنها گناه‌شان «خواستن» بود. گلوله‌ای که بر سینه‌اش نشست، از جنس همان تیرهایی بود که هزاران سال است بر سینه‌ی هر کاوه‌ای فرود می‌آید که در برابر ضحاک زمانه‌اش می‌ایستد. دوستانش، همان‌ها که در کنارش فریاد زده بودند، پیکر نیمه‌جانش را بر دوش کشیدند و به خانه رساندند. پدر و مادر، با دستانی لرزان، او را در آسانسور خانه بالا بردند؛ آسانسوری که دیگر هرگز همان نبود، چرا که خون فرزندشان بر دیواره‌هایش نشسته بود. و مادر، همان مادری که کاوه را زاده بود، اکنون با دستانی که هنوز بوی فرزندش را داشت، خون او را از آن دیوارها پاک می‌کرد؛ دردی که هیچ اسطوره‌ای توان بیانش را ندارد. می‌گویند نام یک قوم، در طول تاریخ، بار معنایی‌اش را از فرزندانش می‌گیرد. لُرهای چگنی، از دیرباز، مردمانی بودند که زیر بار ستم نرفتند؛ از خراسان تا قزوین، از خرم‌آباد تا همدان. و چون نیروهای سرکوب حتی اجازه‌ی خاک‌سپاری او را در کرج، در شهری که در آن زیسته و در آن جان باخته بود، ندادند؛ پیکرش را به نهاوند بردند، به خاک اجدادی، به همان سرزمینی که قرن‌ها پیش نیز شاهد ایستادگی مردمانش در برابر بیگانه بود؛ سرزمینی که نامش خود یادآور نبردی کهن و مقاومتی دیرینه است. و از او، از این کاوه‌ی خنیاگر، تنها صدایی به یادگار ماند؛ ویدیویی که در آن می‌خواند، بی‌آن‌که بداند این صدا، خود، به رسم یادبودش بر زبان مردم خواهد ماند. در مراسم چهلمش، همان صدا در فضا پیچید؛ مردم و خانواده دست بر هم می‌زدند، زنان کل می‌زدند به رسم دیرینه‌ی سرزمین‌شان، کلی که هم از شادی می‌گوید و هم در سوگ، به فریادی بی‌کلام بدل می‌شود، و در همان حال، اشک بر گونه‌ی خانواده جاری بود؛ آوایی که میان شادمانی یاد او و درد نبودنش، در نوسان بود. کاوه‌ی چگنی، در سی‌ویک سالگی، وارث همان روحی شد که در نام کاوه نهفته است: کَوی، یعنی خردمند، یعنی آن‌که در برابر بیداد سر خم نمی‌کند. درفش کاویانی دیگر پیشبند آهنگری نیست؛ امروز، هر عکس پاره‌شده‌ای که مأموران از دیوارهای گوهردشت کندند، خود درفشی است که در حافظه‌ی مردم بر سر نیزه مانده. و صدایش، همان آوایی که در چهلمش طنین‌انداز شد، اکنون درفشی دیگر است؛ درفشی از جنس صوت، که تا وقتی بر زبان‌ها جاری‌ست، کاوه چگنی هرگز واقعاً نمرده است.