Arash Mousazadeh

خیابان نبرد، همانند اسمش، در ۱۸ دی‌ماه به میدان نبرد تبدیل شده بود؛ میان مردمی با دستان خالی و سرکوبگران و نیروهای تحت حاکمیت رهبر. یک طرف مردمی بودند که برای گرفتن حق‌شان به خیابان آمده بودند و طرف دیگر کسانی که تفنگ‌ها را با گلوله‌های جنگی تا خرخره پر کرده بودند. صدای تیر می‌آمد. خیابان در وحشت و هیاهو فرو رفته بود؛ فریادها از هر طرف شنیده می‌شد و مردمی که تا لحظه‌ای قبل کنار هم ایستاده بودند، حالا برای پیدا کردن پناهی از میان باران گلوله‌ها می‌دویدند. ۱۸ دی، آرش موسی‌زاده، ۳۴ ساله، جوانی رعنا و خوش‌پوش از خیابان نبرد، میان جمعیت معترضان بود. همان جوانی که تعمیرات و فروش لپ‌تاپ انجام می‌داد و خیلی‌ها او را با خوش‌برخوردی و رفتار خوبش می‌شناختند. آمده بود برای کوچک‌ترین حقی که از جوانی‌اش گرفته شده بود فریاد بزند؛ شاید صدایش به جایی برسد. اما نمی‌دانست گلوله، انگار او را از میان همه شناخته بود، تک‌ تیراندازی از بالای پایگاه بسیج به سمت او شلیک کرد. گلوله به قلب آرش اصابت کرد و این جوان رعنا و خوش‌پوش، پیش از این‌که به بیمارستان مردم (بهادری) برسد، جان عزیزش را از دست داد. روز جمعه ۱۹ دی‌ماه، خانواده و بستگان آرش در سردخانه بیمارستان، پیکر او را شناسایی کردند. سپس به آن‌ها اعلام شد که برای تحویل پیکر باید روز ۲۰ دی‌ماه به کهریزک مراجعه کنند. کهریزک پر بود از کاورهای مشکی؛ هر کدام، عزیزی را در خود پنهان کرده بود. خانواده آرش باید یکی‌یکی آن‌ها را باز می‌کردند تا آرش را پیدا کنند اما حتی پس از شناسایی پیکر نیز، همان روز اجازه تحویل آن را به خانواده ندادند. روز ۲۱ دی‌ماه، خانواده برای انجام مراحل خاک‌سپاری به بهشت زهرا رفتند و حدود ساعت پنج عصر، آرش را به خاک سپردند. از خانواده خواسته شده بود که در مراسم هیچ شعاری داده نشود. پس از خاک‌سپاری، افرادی از بنیاد شهید با نزدیکان آرش تماس گرفتند و خواستار حضور در منزل او شدند. از آنان خواسته شد در مصاحبه‌ای اعلام کنند که آرش توسط «تروریست‌ها» کشته شده و نام او به عنوان «شهید» ثبت شود. این درخواست با مخالفت بازماندگان روبه‌رو شد و اجازه ورود این افراد به منزل آرش نیز داده نشد. آرش موسی‌زاده رفت، اما نامش در کوچه ‌پس‌ کوچه‌های محله‌ی نبرد و در حافظه‌ی تاریخ، با جوانمردی و شرافت ماندگار شد.