Arshia Naraj-Abadi

خون کودکان بی‌گناه، نتیجه مستقیم سرکوبی بی‌رحمانه است. هر نیمکت خالی در کلاس‌های درس، فریادی خاموش است؛ فریاد نسلی که با گلوله و وحشت، از حق زندگی، امنیت و آموزش محروم شد. نسلی که آینده‌اش، پیش از آن‌که شکل بگیرد، ربوده شد. عرشیا نرج‌آبادی، نوجوانی ۱۸ ساله، ورزشکار و پر از شور زندگی بود. تنها چند هفته از جشن تولدش در ۱۲ آذر گذشته بود؛ جشنی ساده، با آرزوهایی بزرگ و آینده‌ای که هنوز در آغاز راه بود. اما در ۱۹ دی‌ماه، در تهران، با شلیک گلوله جانش را از دست داد. او از کودکی رقص را آموخته بود و بسیاری از رقص‌های محلی را بلد بود؛ حرکاتی که برایش فقط هنر نبود، بلکه شکلی از زندگی و شادی بود. در کنار آن، به‌طور جدی بدن‌سازی را دنبال می‌کرد؛ با تمرینات منظم و سخت، هدفی روشن در ذهن داشت: شرکت در مسابقات قهرمانی. برنامه‌های تمرینی‌اش دقیق بود، تغذیه‌اش حساب‌شده، پروتئین و مکمل‌هایی که با انگیزه مصرف می‌کرد، بخشی از مسیرش برای ساختن آینده‌ای بود که برایش تلاش می‌کرد. عرشیا جوانی پرانرژی، باانگیزه و مهربان بود. کسی که در میان خانواده، دوستان و آشنایان محبوبیتی عمیق داشت. نگاه‌ها به او پر از امید بود. دل‌بستگی عمیقی به برادران کوچکش داشت؛ به‌ویژه برادر کوچک‌ترش که با تمام وجود دوستش داشت و همیشه مراقبش بود. تنها یک هفته پیش از آن روز، صحنه‌ای در خیابان دید که نگاهش را به جهان اطراف تغییر داد؛ برخورد نیروهای پلیس با زنی به‌دلیل حجاب. صحنه‌ای که برای بسیاری شاید گذرا بود، اما برای او به زخمی ماندگار تبدیل شد. نمی‌توانست بی‌تفاوت از کنار آن عبور کند. همان‌جا بود که تصمیم گرفت در فراخوان شرکت کند و به خیابان برود؛ تصمیمی که از دل حساس و عدالت‌جویش برمی‌آمد. او فرزند مریم و فرزاد بود؛ در خانواده‌ای گرم و صمیمی بزرگ شد و سه برادر کوچک‌تر داشت. خانه‌ای که زمانی پر از خنده و جنب‌وجوش بود، حالا با جای خالی او ساکت‌تر از همیشه است. وسایلش هنوز همان‌جاست. برنامه‌های تمرینی، مکمل‌ها و ویتامین‌هایی که با نظم و امید استفاده می‌کرد، هنوز پیش چشم مادرش قرار دارند؛ یادگارهایی از تلاشی ناتمام که حالا به جای انگیزه، درد و دلتنگی را زنده می‌کنند. مادرش، در سوگی که هنوز تازه است، نوشت: «قربون قدوبالات، قربون چشای رنگیت، قربون ادب و مهربونیت… کاش آن‌قدر شاد و پرانرژی نبودی، کاش آن‌قدر خوب نبودی… امروز بیست‌روزه که نیستی… دیگه توان زندگی کردن ندارم… قبلاً خوشگل من و فرزین بودی، الان خوشگل یه ایران شدی…» عرشیا، نوجوانی که هنوز در ابتدای مسیر زندگی بود، حالا تنها در خاطره‌ها ادامه دارد. یادش، برای خانواده‌اش داغی همیشگی است و برای دیگران، نشانه‌ای از نسلی که با خشونت از میان برداشته شد؛ نسلی که می‌توانست زندگی کند، بخندد، بیاموزد و آینده‌ای بسازد. نام او، مانند بسیاری دیگر، تنها یک اسم نیست؛ روایتی است از آینده‌ای که ناتمام ماند.