Rahim Fadaei

رحیم فدایی، متولد بیست‌وپنجم آبان شصت، چهل‌وچهار سال داشت. در فردیس زندگی می‌کرد؛ مردی که روزهایش میان پارچه، قیچی، چرخ‌های خیاطی و الگوهایی می‌گذشت که قرار بود بر تن آدم‌ها بنشیند. سال‌ها طراحی و دوخت کرده بود و از همان کار، خانه‌اش را گرم نگه داشته بود. پدر سه فرزند بود؛ دو پسر و یک دختر که هر شب چشم‌انتظار بازگشت او بودند، بی‌آن‌که بدانند گاهی یک روز، شبیه هیچ روز دیگری نیست. غروب ۱۸ دی، خیابان‌های فردیس دیگر شبیه همیشه نبود. آدم‌ها آمده بودند تا صدای خود را بلندتر از سکوت کنند. رحیم نیز در میان جمعیت، حوالی فلکه پنجم ایستاده بود. ناگهان صدای تیراندازی در خیابان پیچید. مردم به هر سو دویدند. او نیز چند قدم برداشت، دست بر سینه گذاشت و با صدایی که هنوز امید در آن بود، گفت: «تیر خوردم.» همین چند کلمه، آخرین روایت او از زندگی بود. تنش بر زمین افتاد. گلوله، سمت راست قفسه سینه‌اش را شکافته بود. مردمی که حتی نامش را نمی‌دانستند، او را از خیابان به کوچه بردند؛ انگار می‌خواستند اندکی از خشونت خیابان را پشت دیوارهای خانه‌ها جا بگذارند. او را در حیاط خانه‌ای خواباندند و با شتاب راهی بیمارستان شدند. اما پیش از آن‌که به مقصد برسند، زندگی از او پیش‌تر رفته بود. در بیمارستان، خانواده‌اش نه با آغوشی برای وداع، بلکه با درهای بسته روبه‌رو شدند. اجازه ورود ندادند و بنا بر گزارش‌ها، کسانی را که برای دیدن رحیم یا پیگیری وضعیتش اصرار داشتند، با خشونت عقب راندند. گویی اندوه نیز باید پشت همان درها می‌ایستاد. از رحیم، تنها نام یک جان‌باخته باقی نمانده است. رد دست‌هایش بر لباس‌هایی که دوخته بود، خاطره پدری که هر روز برای خانه‌اش کار می‌کرد و جای خالی مردی که سه فرزندش، از آن روز به بعد، او را تنها در عکس‌ها و خاطره‌ها جست‌وجو می‌کنند، همچنان باقی مانده است. بعضی غیبت‌ها با گذشت زمان کوچک نمی‌شوند؛ فقط آرام‌آرام در تار و پود زندگی یک خانواده تنیده می‌شوند و هر روز، بی‌صدا، خود را یادآوری می‌کنند.