Babak Jafari

بابک جعفری، ۳۴ ساله و متولد اسفند ۱۳۶۹ در اصفهان، مجرد و شاغل در یک تعمیرگاه اتومبیل بود. نان خانه را او درمی‌آورد؛ پدرش به‌دلیل ناتوانی جسمی امکان کار نداشت و همیشه می‌گفت: «بابک برای من پدری می‌کرد، نه من برای او.» از بابک جمله‌ای مانده که نگاهش به آزادی را روشن می‌کند: «ما یک جون بیشتر نداریم و باید در راه آزادی بدیم.» شب حادثه وقتی خانواده به او هشدار دادند که امشب حکم تیر داده‌اند و نرو، با شجاعت و قاطعیت پاسخ داد: «خون من از بقیه رنگین‌تر نیست ، میریم بیرون اگر یکیمون بر نگشت بقیه راهشو ادامه میدن . ما داریم برای وطن جون میدیم » و راهی خیابان شد. او در ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، جانش را پای همین باورش نهاد و فدای آزادگی کرد. آن شب تاریک در محله‌ی خانه اصفهان، نیروهای حکومتی ابتدا برق پارک و خیابان را قطع کردند و تمامی شبکه‌های ارتباطی را از کار انداختند تا در خلوت صامت شهر، جان‌های بی‌گناه را هدف بگیرند. صدای تیراندازی بالا گرفت و بابک در میان جمعیت، از ناحیه‌ی کمر هدف شلیک مستقیم گلوله قرار گرفت. در لحظه‌ی شلیک، یکی از آشنایانش که همراه او بود، وقتی بابک بر زمین افتاد، پیکر غرق در خونش را با شجاعت حمل کرد تا نجاتش دهد ، در این لحظات بابک هنوز زنده بود و به همراهش گفته بود : « خوبم ، فقط تشنمه » . خانواده‌اش دل‌نگران و بی‌خبر، بارها شماره‌اش را گرفتند اما خطوط قطع بودند. در نهایت ناشناسی گوشی را برداشت و خبر از تیر خوردنش داد. بابک حتی در سخت‌ترین لحظات مجروحیت، از درد خود نگفت و خواسته بود به خانواده‌اش نگویند تا شاید پس از بهبودی خودش خبر دهد، چرا که نمی‌خواست مادر پیکر زخم‌خورده‌اش را ببیند. او را به بیمارستان منتقل کردند، اما عدم رسیدگی و خونریزی شدید مانع از نجاتش شد و بابک با چشمانی باز جان‌سپرد. خانواده‌اش برای جلوگیری از ربوده شدن پیکر، او را دو روز در خانه نگه داشتند. در زمان خاک‌سپاری در روستای میرآباد اصفهان، مأموران امنیتی مانع خاک‌سپاری شدند و با فشار و اجبار شرط گذاشتند که تنها در صورت اعلام وی به عنوان بسیجی و شهید اجازه‌ی دفن می‌دهند؛ خانواده تنها برای انجام مراسم خاک‌سپاری، این شروط را پذیرفتند، اما پس از به خاک سپردن بابک، به هیچ‌کدام از آن شرایط تحمیلی تن ندادند. بابک با مظلومیت به خاک سپرده شد، اما در مراسم چهلم که همزمان با سالروز تولد ۳۵ سالگی‌اش برگزار شد، مراسمی درخور برایش برگزار کردند. در مراسم که با حضور پرشور مردم همراه بود، شعارهایی چون: «این آخرین نبرده پهلوی بر میگرده » و «این گل پرپر شده هدیه به میهن شده» سر داده شد و سیل جمعیت سرود « ای ایران» را سر دادند. جمله‌ی مادر داغدارش حکایت از دلتنگی و سوگی تمام نشدنی دارد:«صداش رو بیارین، دلم تنگ شده.»